Liczenie głów

Zanim istniało choćby jedno słowo Tradycji, dwaj ludzie policzyli swoich trzeźwych przyjaciół i przestraszyli się, czy zdołają trzymać się razem. Listopadowy dzień 1937 roku, salon doktora Boba w Akron. Bill W. opowiedział o tym w St. Louis („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „W sumie obliczyliśmy, że ponad czterdziestu alkoholików trwa w całkowitej trzeźwości”. Płakali z radości. Potem przyszedł strach: „Czy siły, które wszędzie dzielą społeczeństwo, w końcu nie wedrą się do nas i nas nie rozbiją”. Kroki nie były jeszcze napisane, a książka była ledwie pomysłem. Nie było zasad, na których można by się oprzeć, było tylko pytanie: „Jak moglibyśmy trzymać się razem i uczepić naszej nowej liny ratunkowej”. Lina ratunkowa to lina rzucona tonącemu. Dziewięć lat później ten strach stał się drugim zdaniem wersji pełnej (Wielka Księga, s. 563): „AA musi trwać, inaczej większość z nas na pewno umrze”. Nie powinno. Musi. Czterdziestu trzeźwych pijaków było tamtego popołudnia niemal całym AA i gdyby się podzielili, nie zostałoby nic dla czterdziestego pierwszego. Dziś czterdziesty pierwszy wciąż gdzieś tam jest, a sala wciąż jest wszystkim, co stoi między nim a butelką. Sprawdź to dziś wieczorem: policz głowy na twojej sali i zapytaj, co zostałoby dla następnego, który wejdzie przez drzwi, gdyby ta grupa się rozpadła.