Współpracować, nigdy nie rywalizować

Pierwszego podopiecznego AA znaleziono w szpitalu, który nigdy nie należał do AA, i to właśnie ten wzór spisała Tradycja Szósta. Przedmowa do Wielkiej Księgi opowiada o tym (s. xvii): „Dlatego obaj mężczyźni zabrali się niemal gorączkowo do pracy z alkoholikami trafiającymi na oddział Szpitala Miejskiego w Akron”. Tymi dwoma mężczyznami byli Bill W. i doktor Bob. Nie prowadzili oddziału; wchodzili na niego i rozmawiali z pijakami. Bill W. wymienił przyjaciół wśród lekarzy („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Tu z pomocą przyszli nam wielcy przyjaciele, tacy jak doktor Silkworth i siostra Ignacja”. Lekarze i pielęgniarki leczyli ciało, członkowie nieśli posłanie, a niczyja nazwa nie trafiała na niczyje drzwi. Bill ujął zasadę w jednym zdaniu: „Pewni, że razem możemy zrobić to, czego nie możemy zrobić osobno, zawsze będziemy współpracować, ale nigdy nie będziemy rywalizować”. Rywalizować znaczyłoby, że AA otwiera własne szpitale. Powiązać się znaczyłoby, że AA staje się częścią ich szpitali. Wersja pełna dopuszcza to, co pośrodku, i nic więcej (Wielka Księga, s. 564): grupa „może współpracować z każdym”. Współpraca to odwiedziny, niesienie posłania tam, gdzie są pijacy, i pozostawanie gościem. Dziś często działa to odwrotnie: placówka prowadzi salę i nazywa to AA. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, czy twoja grupa wchodzi do takich miejsc jako gość niosący posłanie, czy siedzi w nich jako część programu.