Ulotka

Kandydat na mównicy w czasie kampanii wyborczej mówi każdemu wyborcy z drugiej strony, że ta sala nie jest jego. Zaproszenie było niewinne: to dobry mówca z długą trzeźwością, a w tym roku kandyduje też w wyborach, i na ulotce widnieje jego nazwisko. Wielka Księga opisuje, kto wypełnia sale AA (s. 17): „rozmaite środowiska polityczne, ekonomiczne, społeczne i religijne. Jesteśmy ludźmi, którzy normalnie by się ze sobą nie zadawali”. Ludźmi, którzy normalnie by się ze sobą nie zadawali. To działa tylko w sali, która nie stoi po żadnej stronie. Preambuła AA, wydrukowana na początku broszury P-17, mówi, czym jest AA: „nie jest związana z żadną sektą, wyznaniem, działalnością polityczną, organizacją lub instytucją, nie angażuje się w żadne publiczne polemiki, nie popiera ani nie zwalcza żadnych poglądów”. Tego wieczoru przychodzi nowicjusz, który zna nazwisko mówcy z tablic wyborczych na trawnikach przy swojej ulicy. Patrzy, jak sala pełna alkoholików oklaskuje człowieka, przeciwko któremu głosował. Nikt nikogo nie poparł; zrobiły to ulotka i oklaski. Dziś to wieczór spikerski albo rocznica, która jest zarazem przystankiem w kampanii, albo miejscowy urzędnik zaproszony, żeby powiedzieć kilka słów. Sprawdź to dziś wieczorem: popatrz, kogo zaproszono w tym roku do mówienia na twoim mityngu, i zapytaj, za czym jeszcze stoi teraz jego nazwisko.