Bezpieczne, nawet przede mną

Kiedy AA w końcu zbudowało strukturę, która miała przetrwać jego założycieli, założyciele napisali ją tak, by ta struktura mogła ich przegłosować. Bill W. zasiadał w Radzie. Napisał statut Konferencji tak, by delegaci grup mogli wydawać tej Radzie polecenia. Potem zebrała się pierwsza Konferencja, w 1951 roku, i zrobiła dokładnie to (P-44, „Dziedzictwo służby AA”, s. 19): delegaci zajęli się sprawami, co do których centrala nie była pewna, „czasem udzielając rad sprzecznych z naszymi własnymi wnioskami. Niemal w każdym przypadku przekonywaliśmy się, że mieli rację”. Grupy przegłosowały biuro, a biuro się myliło. Poszli dalej i zmienili nazwę Fundacji Alkoholików, bo słowo „Fundacja” „kojarzyło się z dobroczynnością, paternalizmem i może wielkimi pieniędzmi. AA nie chciało niczego z tych rzeczy”. Potem zdanie, które warto wynieść z tego miesiąca: „Patrząc, jak to wszystko rośnie, nabrałem całkowitej pewności, że Anonimowi Alkoholicy są wreszcie bezpieczni – nawet przede mną”. Człowiek, który mógł to zatrzymać dla siebie, napisał dokument, który mu to odebrał, i powiedział, że poczuł ulgę. Mierz tym każde ciało zajmujące się zdrowieniem, jakie spotkasz. Kto może przegłosować jego założyciela, właściciela, dyrektora? Jeśli odpowiedź brzmi „nikt”, to nie jest ono bezpieczne przed nikim.