دست کشیدن از دیوانگی

وقتی در AA از «دست کشیدن از دیوانگی» سخن می‌گوییم، مستقیماً به قدم ۱ و مشکل اصلی‌ای اشاره می‌کنیم که کتاب بزرگ شرح می‌دهد. دیوانگی الکلی یک اصطلاح بالینی نیست — لجاجتی است در نپذیرفتن اینکه نوشیدن همیشه به همان ویرانی ختم می‌شود. در صفحهٔ ۳۷ می‌خوانیم: «آنان به‌ندرت فقط کمی مست هستند. همیشه پیوسته می‌نوشند تا به حالتی نزدیک به دیوانگی برسند، یا — از دنیای واقعیت‌ها کاملاً جدا می‌افتند.» [صفحهٔ ۳۷]. این دیوانگی همان پندار است که می‌توانیم مثل دیگران بنوشیم و دفعهٔ بعد فرق خواهد کرد. رها کردن آن یعنی تسلیم شدن در برابر حقیقت: ما نمی‌توانیم الکل را کنترل کنیم و بهترین فکرمان ما را به اینجا کشاند. وقتی سرانجام این را بپذیریم، سلامت عقل شروع به دمیدن می‌کند. همان‌طور که صفحهٔ ۸۴ وعده می‌دهد: «ناگهان درخواهیم یافت که خداوند آنچه را خودمان از انجامش برنمی‌آمدیم برایمان انجام می‌دهد.» [صفحهٔ ۸۴] این همان سلامت عقلِ تکیه بر نیرویی برتر از خودمان است. دست کشیدن از دیوانگی، قلب سه قدم نخست است.