آسایش دروغینِ ترحم بر خود

دوست من، ترحم بر خود زهری موذیانه است. کتاب بزرگ به ما می‌آموزد که در ریشهٔ نوشیدنمان خودمحوری هولناکی بود — مرکز جهان خودمان بودیم، و وقتی کارها به میل ما پیش نمی‌رفت، خود را در پتوی گرم رنجش و ترحم بر خود می‌پیچیدیم. در صفحهٔ ۶۲ آمده است: «خودخواهی — خودمحوری! به گمان ما، این ریشهٔ گرفتاری‌های ماست.» [صفحهٔ ۶۲] رنجش، که اغلب ترحم بر خود آن را دامن می‌زند، در صفحهٔ ۶۴ «مجرم شمارهٔ یک» نامیده شده است. [صفحهٔ ۶۴] خودمان را قانع می‌کنیم که به ما ظلم شده، و همین به ما حق می‌دهد برای خود دل بسوزانیم — و حق می‌دهد دوباره بنوشیم.

اما نکته اینجاست: ترحم بر خود آسایشی دروغین است. یک لحظه دلپذیر است، مانند دروغی آرام‌بخش، ولی ما را در روایت قربانی‌بودنِ خودمان گرفتار نگه می‌دارد. وعده‌ها در صفحه‌های ۸۳–۸۴ به ما می‌گویند که وقتی قدم‌ها را برمی‌داریم، «از گذشته پشیمان نخواهیم بود و نخواهیم خواست در آن را ببندیم» و «ترحم بر خود دور خواهد شد.» [صفحهٔ ۸۴] آسایش واقعی از غلتیدن در غم نمی‌آید، بلکه از سپاسگزاری و عمل می‌آید. ترحم بر خود را با خدمت به دیگران عوض می‌کنیم — آسودگی راستین همین است.