اشکالی ندارد که خودم باشم

در بهبودی، اغلب سال‌ها کوشیده بودیم کسی باشیم که نبودیم. کتاب بزرگ این را «اسارت نفس» می‌نامد [صفحهٔ ۶۳]، جایی که می‌کوشیدیم همه‌چیز و همه‌کس را کنترل کنیم. اما وعده‌ها داستانی دیگر می‌گویند: «علاقه به چیزهای خودخواهانه را از دست می‌دهیم و به همنوعانمان علاقه پیدا می‌کنیم» [صفحهٔ ۸۳]. همین رها کردن، خودِ خود بودن را امن می‌کند. وقتی از نمایش دادن و مدیریت کردن دست می‌کشیم، آزادی‌ای را در صرفاً همان بودن که هستیم می‌یابیم — ناقص، در حال رشد، و کاملاً پذیرفته‌شده از سوی نیروی برترمان. اشکالی ندارد که خودتان باشید، چون دیگر لازم نیست نمایش را اداره کنید. با تمرین این قدم‌ها می‌یابیم که «خودجویی» از میان می‌رود [صفحهٔ ۸۴]، و می‌توانیم در پوست خودمان آرام بگیریم.