پذیرش خود

پذیرش خود، دوست من، شالودهٔ بهبودی است. از آن لحظهٔ بی‌پرده و صادقانه آغاز می‌شود که اعتراف می‌کنیم الکلی هستیم — در مقابل الکل عاجز، و زندگی‌مان از اختیار خارج. کتاب بزرگ چنین می‌گوید: «همگی متقاعد شده‌ایم که الکلی‌هایی از نوع ما گرفتار بیماری پیشرونده‌ای هستند» [صفحهٔ ۳۰]. دست از جنگیدن برمی‌داریم، دست از تلاش برای نوشیدن مثل آدم‌های عادی برمی‌داریم و حقیقت را می‌پذیریم: ما حساسیتی در بدن و وسواسی در ذهن داریم. این شکست نیست — نخستین گام به‌سوی آزادی است. سپس کار عمیق‌تر آغاز می‌شود. با قدم‌های چهارم و پنجم، به نواقص خود نگاه می‌کنیم — رنجش، ترس، خودخواهی — و آن‌ها را می‌پذیریم. نه به‌عنوان بهانه، بلکه به‌عنوان چیزهایی که می‌توانیم واگذارشان کنیم. چنان‌که دعای قدم هفتم می‌گوید، «با فروتنی از او خواستیم کمبودهای اخلاقی ما را برطرف کند» [صفحهٔ ۷۶]. این پذیرش در عمل است: ناقصیم، اما شایستهٔ شفا یافتنیم.