Te przeklęte Tradycje

Kiedy Tradycje po raz pierwszy wydrukowano, większość grup ich nie chciała, a słuchały tylko te, które już miały kłopoty. Bill W. pisał („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Gdy Tradycje po raz pierwszy opublikowano, przyjęto je różnie. Poważnie potraktowały je tylko grupy w poważnych tarapatach”. Najgniewniejsze sprzeciwy przychodziły od grup z długimi listami zasad ochronnych. Reszta się nudziła. Bill jeździł i mówił o nich, a w listach proszono go, by zamiast tego opowiadał historię swojego picia: „Ale proszę, nie mów już więcej o tych przeklętych Tradycjach”. Grupy, które jako pierwsze nauczyły się Tradycji, nauczyły się ich więc na własnej skórze, w środku kłopotów. Potem dogoniła je reszta: „Kilka lat później uznano, że Dwanaście Tradycji będzie tak samo niezbędnych dla życia naszej społeczności”, jak Kroki dla każdego członka. Grupa, która czeka na kłopoty, zanim przeczyta Tradycję Pierwszą, czyta ją za późno, gdy połowy sali już nie ma. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563) ma cztery zdania i można ją przeczytać w niecałą minutę. Dziś Tradycje to wciąż część, którą się pomija: odczytywane w pośpiechu na początku mityngu albo wcale. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj swoją grupę, kiedy ostatnio poświęciła mityng roboczy jednej Tradycji, od początku do końca.