بخشیدن آن

شهود شما درست است — «بخشیدن آن» مستقیماً به قدم ۱۲ اشاره دارد. کتاب بزرگ می‌آموزد که بهای هوشیاری ما بخشیدن آن است. در [صفحهٔ ۸۹] آمده است: «تجربهٔ عملی نشان می‌دهد هیچ چیز به اندازهٔ کار فشرده با الکلی‌های دیگر مصونیت از نوشیدن را تضمین نمی‌کند.» این یک پیشنهاد نیست — اصل بقاست. وعده‌ها در [صفحهٔ ۸۴] هم به این اشاره دارند: «ناگهان درخواهیم یافت که خداوند آنچه را خودمان از انجامش برنمی‌آمدیم برایمان انجام می‌دهد.» اما این درک فقط وقتی زنده می‌ماند که آن را در میان بگذاریم. بخشیدن آن در واقع راه نگه داشتن آن است؛ هر بار که پیام را می‌رسانیم قوی‌تر می‌شود.

این را در زندگی خودم دیده‌ام: وقتی بهبودی‌ام را مثل رازی پنهان نگه می‌دارم، شروع به کپک زدن می‌کند. اما وقتی داستانم را می‌گویم، با تازه‌واردی کتاب می‌خوانم، یا فقط گوش می‌دهم، هوشیاری خودم جانی تازه می‌گیرد. کتاب بزرگ این را «رساندن پیام» می‌نامد — نه موعظه کردن و نه نجات دادن، فقط در میان گذاشتن آنچه رایگان به ما داده شد. و معجزه این است که هرچه بیشتر می‌بخشیم، بیشتر دریافت می‌کنیم. این تناقضی است که در قلب بهبودی ماست.