پیروزیِ تسلیم

در کتاب بزرگ، تسلیم شکست نیست — دروازهٔ آزادی است. در صفحهٔ ۳۰ می‌خوانیم: «واقعیت این است که بیشتر الکلی‌ها، به دلایلی که هنوز نامعلوم است، توان انتخاب در نوشیدن را از دست داده‌اند.» اذعان به این عجز نخستین پیروزی است [صفحهٔ ۳۰]. تسلیم راستین یعنی رها کردن این توهم که می‌توانیم الکل را کنترل کنیم، و گشودن خودمان به روی نیرویی برتر از خودمان. در صفحهٔ ۱۲ بیل تسلیم خودش را شرح می‌دهد: «باید به نقطهٔ شکست کامل می‌رسیدم.» آن شکست، به‌طور متناقض، بزرگ‌ترین پیروزی او شد. برای کسی که در بهبودی است، پیروزی تسلیم همان لحظه‌ای است که دست از جنگیدن برمی‌داریم و کمکی را که همیشه بوده می‌پذیریم. رها کردن نیست — سپردن است. و این همه‌چیز را تغییر می‌دهد.