مجانی

«AA به بلوغ می‌رسد» سراغ جمله‌ای قدیمی می‌رود، چون هیچ جملهٔ تازه‌تری به این خوبی آن را نمی‌گوید: «مجانی گرفته‌اید، مجانی بدهید.» هر عضو هوشیار چیزی در دست دارد که برایش پولی نداده — ساعت‌هایی که کسی برای او گذاشت، شبی که کسی کنارش نشست، پیامی که بی‌هیچ مزدی از این سوی شهر به آن سو رسید. او نمی‌تواند آن را پس بدهد؛ کسانی که به او کمک کردند پول نمی‌گیرند. پس بدهی فقط در یک جهت می‌رود: به جلو، به مرد بعدی، با همان حالتی که رسیده بود. مجانی. این کل اقتصاد AA است — یک قاعده، در یک جهت، نود سال. یک بار آن را بشکنید — از یک الکلی پول بگیرید، یک بار، هر جای زنجیر — و هر حلقه‌ای پایین‌دست زندگی‌اش را با بدهی پول آغاز می‌کند نه بدهی کمک. سنت زنجیر را پاک نگه می‌دارد. آنچه مجانی آمد مجانی می‌رود، وگرنه دیگر همان چیزی نیست که آمد.