Daha Fazlası Gösterilecek: Büyük Kitap’ın 164. Sayfası Ne Anlama Geliyor?

İyileşmede “daha fazlası gösterilecek”, Büyük Kitap’taki en umut verici vaatlerden birinin kısaltmasıdır. Temel metnin tam son sayfası olan 164. sayfadan gelir; ilk üyeler orada şöyle yazdı: “Kitabımızın amacı sadece tavsiye vermektir. Sadece biraz bilgi sahibi olduğumuzun farkındayız. Tanrı devamlı size ve bize daha fazlasını gösterecektir.” Bütün fikir, üç sade cümlede. Kitabı yazanlar bize tamamlanmış bir sistem vermiyordu. Bize bir başlangıç veriyorlardı ve ileriye doğru yürüdükçe Tanrı’nın hepimize, yazanlara da okuyanlara da öğretmeye devam edeceğini vaat ettiler.

Bu söz aynı anda iki şey anlatır. Önce alçakgönüllülük. Kurucular bile yalnızca biraz bilgi sahibi olduklarını itiraf ettiler; yani hiçbirimizin her şeyi çözmüş gibi davranması gerekmiyor. İkinci olarak umut. Tanrı’yı, kendimizi ve bu yaşam biçimini anlayışımız bugünkü düzeyde takılı kalmaz. Ayık kalır ve işi yapmaya devam edersek daha fazlası gösterilir. Kitap kendini kesin olmaktan çok tavsiye verici olarak adlandırır (s. 164) ve bu, her birimize başladığımız yerin ötesine büyümek için yer bırakır.

İfadenin Geldiği Yer

Bilmeye değer bir ayrıntı: “daha fazlası gösterilecek” sözcükleri Büyük Kitap’ın hiçbir yerinde aynen geçmez. Topluluk 164. sayfadaki vaadi bir söze sıkıştırdı ve hepimizin yaşadığı bir şeyi adlandırdığı için tuttu. Pasaj, temel metnin sonunda, Geleceğe Bakış bölümünün kapanış paragraflarında yer alır. Tanrı’nın devamlı daha fazlasını göstereceğini vaat ettikten hemen sonra kitap bize bir görev verir: “Her sabah meditasyon sırasında O’na hâlâ hasta olanlar için neler yapabileceğinizi sorun.” Sonra ekler: “Eğer siz işlerinizi yoluna koyduysanız yanıtlar gelecektir.” Vahiy ve eylem birlikte yürür. Hareketsiz oturarak daha fazla ışık almayız. Onu dua ederek, evimizi temizleyerek ve sıradaki alkoliğe yardım ederek alırız (s. 164).

“Yalnızca Tavsiye” Neden Önemli?

Kitabı tavsiye verici olarak adlandırmak, bilinçli bir alçakgönüllülük eyleminden ibaretti ve programı katı bir kurallar kitabına dönüştürmekten bizi korur. Aynı ruh 60. sayfada da görünür; orada kitap şöyle der: “Manevi mükemmeliyeti değil, manevi gelişimi amaçlamaktayız.” Basamaklar orada gelişim için rehberler olarak sunulur ve kitap, aramızdan kimsenin bu prensiplere mükemmel bir uyum sağlamış ve bunu devam ettirebilmiş olmadığını kabul eder (s. 60). Kurucular biraz bilgi sahibi olduklarını söyleyebildiyse, biz de söyleyebiliriz. Bu itiraf bizi öğretilebilir tutar ve öğretilebilir insanlar ayık kalır.

Önemi, rahatlamamızın günlük olmasından da gelir. 85. sayfa bize alkolizmimizin tedavi edilmediğini hatırlatır; gerçekte sahip olduğumuz şey “manevi durumumuzun bakımına bağlı olan gündelik bir rahatlamadır.” Gündelik bir rahatlama, günlük gelişim ister. Kitap son söz olduğunu iddia etseydi, belki onu bir kez okuyup oturup kalırdık. Yalnızca tavsiye verici olduğunu söylediği için sürekli geri geliriz: hem metne hem Tanrı’ya, bir sonraki ders için.

Daha Fazlası Pratikte Nasıl Gösterilir?

Gösterim kademelidir ve kitap bunu söyler. Onuncu Basamak’tan sonraki hayatı anlatırken 84. sayfa, bizden sonraki görevimizin anlayış ve itibar içinde gelişmek olduğunu söyler: “Bu bir gecede olacak iş değil. Hayatımız boyunca devam etmeli.” Basamakları çalışırız, dua eder ve meditasyon yaparız, kendi sokağımızın tarafını temiz tutarız ve anlayış bizim değil, Tanrı’nın takvimiyle gelir. Çoğumuz geriye baktığımızda bunu görürüz. 100. sayfa şöyle der: “Geriye dönüp baktığımızda, kendimizi Tanrı’nın ellerine bıraktığımız zaman bize gelenlerin planlayabileceklerimizden çok daha iyi olduğunu görürüz.”

Dolayısıyla eski bir üye gülümseyip daha fazlası gösterilecek dediğinde bizi savuşturmuyor. Bize, harfiyen olmasa da ruhen, temel metnin son sayfasını veriyor. Anladığımız anlamdaki Tanrı hâlâ öğretiyor, bugün bildiğimiz program tavan değildir ve bize düşen, Ek II’nin zorunlu unsurlar olarak andığı isteklilik, dürüstlük ve açık fikirliliktir (s. 568). Sabah meditasyonuna geliriz, evimizi düzenli tutarız, bulduğumuzu cömertçe veririz. Kitap şu vaatle kapanır: “Mutlu Kaderin Yolu’nu ağır adımlarla yürürken bazılarımızla muhakkak karşılaşacaksınız” (s. 164). Daha fazlası o yolda gösterilecek. Her zaman gösterilir.