Büyük Kitap’ın Manevi Tecrübe Eki

Büyük Kitap’ın manevi tecrübe eki, Alcoholics Anonymous’un Dördüncü Baskısı’nın 567 ve 568. sayfalarında yer alan Ek II’dir. İlk baskıdan sonra eklendi; çünkü birçok okuyucu iyileşmenin Tanrı’yla ani, çarpıcı bir karşılaşma gerektirdiği izlenimiyle ayrılmış ve bazıları kendilerine böyle bir şey olmayınca sessizce vazgeçmişti. Ek bu soruyu çözer. Kitabın gerçekte istediği şey, “alkolizmden kurtulmak için gerekli olan kişilik değişimi”dir (s. 567) ve bu değişim aramızda birçok farklı biçimde kendini gösterir.

Ek iki geniş çeşit adlandırır. Bazılarımız hızlı, çarpıcı türü yaşar: kitabın ilk bölümlerinde anlatılan “ani ve kökten değişimler” (s. 567). Çoğumuz ise psikolog William James’in “eğitsel türden” dediği şeyi yaşarız (s. 567); bir zaman zarfına yayılarak yavaşça oluşan bir değişim. Yalnızca yıldırım çarpması türünün gerçek olduğu korkusuna ek açıkça cevap verir: “Herkes rahat bir nefes alabilir; varılan bu sonuç hatalıydı” (s. 567). Yavaş olan da sayılır. Kademeli olan da sayılır. Değişiyorsak, tecrübeyi yaşıyoruz demektir.

Ek II Neden Eklendi

Büyük Kitap 1939’da ilk yayımlandığında Bill’in hastanedeki ani tecrübesi gibi hikâyeler güçlü bir izlenim bıraktı. Birçok alkolik, iyileşmeleri için birdenbire gelen, tamamen saran bir Tanrı farkındalığı edinmeleri ve bakış açılarının anında dönüşmesi gerektiği, aksi halde gerçekten iyileşmedikleri sonucuna vardı (s. 567). Dua eden, Basamakları çalışan ve gök gürültüsü hissetmeyen yeni gelen için bu inancın neler yaptığını düşünebiliriz. Bu yüzden ek, bu yükü kaldırmak için yazıldı ve kitabın kendisi buna ihtiyaç duyacağımızı bekliyor; 25. sayfadaki bir dipnot okuyucuyu tam açıklama için doğrudan Ek II’ye gönderir. Ani dönüşümler olur ve sık olur; ama ek bunların hiçbir şekilde kural olmadığını söyler (s. 567). Kimse yavaş uyandığı için diskalifiye edilmez.

Ani ya da Yavaş: Eğitsel Tür

Eğitsel tür o kadar yavaştır ki genellikle fark eden en son biz oluruz. Ek, yeni gelenin arkadaşlarının farkı çoğu zaman kendisinden çok önce gördüğünü belirtir (s. 567). Sonra bir gün tüm hayata tepki verme biçiminin değiştiğini ve bunu tek başına neredeyse hiç başaramayacağını fark eder. Ek, bu çalışmanın birkaç ayında olanların yılların öz disipliniyle bile nadiren başarılabileceğini söyler (s. 567). Çoğumuzun yaşadığı sessiz mucize budur. İçmeyi istemeyi bırakırız, doğruyu söylemeye başlarız ve çevremizdekiler bunu önce görür. 25. sayfa bunu bizim için büyük gerçek olarak adlandırır: “Yaşama, kardeşlerimize ve Tanrı’nın evrenine olan bakışımızı kökten değiştiren derinden ve tesirli ruhani tecrübeler edindik” (s. 25).

Kurtulmaya Yeterli Kişilik Değişimi

Hız ne olursa olsun özü aynıdır. Ek, birkaç istisna hariç üyelerin hiç beklemedikleri bir iç kaynağı keşfettiklerini ve onu kendilerinden Üstün bir Güç anlayışlarıyla ilişkilendirdiklerini söyler (s. 567–568). Çoğumuz bu farkındalığı manevi tecrübenin özü olarak görürüz ve daha dindar üyelerimiz buna “Tanrı-bilinci” der (s. 568). Bunun On İkinci Basamak’la ne kadar örtüştüğüne dikkat edin: “Bu basamakların sonucu olarak, manevi bir uyanışla” (s. 60). Uyanış çalışmanın sonucudur, giriş ücreti değil. Başlamak için kendimizi manevi hissedene kadar beklemeyiz; başlarız ve değişim gelir. Gerçekte sahip olduğumuz şey “manevi durumumuzun bakımına bağlı olan gündelik bir rahatlama” (s. 85) olduğundan tecrübe, bir kez kazandığımız bir ödül değildir. Gelişmeye devam ederek koruduğumuz bir durumdur.

Kitap Bizden Ne İster

Ek, olağanüstü bir cömertlikle kapanır. Aklını manevi kavramlara kapatmadığı müddetçe problemleriyle tecrübelerimizin ışığında dürüstçe yüzleşme kapasitesi olan her alkoliğin iyileşebileceğini en kesin şekilde söyler. Yenilmesine sebep olacak yegâne şeyler “sabırsız bir tutum ve kavgacı bir inkar”dır (s. 568). Sonra kısa listeyi verir: “İstekli olmak, dürüstlük ve açık fikirlilik iyileşmenin zaruri temelleridir” (s. 568). Bugün belirli bir şeye inanmak zorunda değiliz. Yalnızca açık kalmamız yeter. Ek, kişiyi sonsuz bir cehalete mahkûm edebilecek tek tutum olan Herbert Spencer’ın “araştırmadan aşağılamak” uyarısıyla biter (s. 568). O kapıyı çarpmayı reddedersek, ani ya da yavaş, gürültülü ya da sessiz, değişim gelecektir. Ve ek, iyileşmek için bunun yeter olduğunu vaat eder.