İNANCI BESLEMEK

İnancı beslemek, körü körüne inanmakla ilgili değildir, dostum. Mesele kapıyı sadece aralamaktır. “Biz, Agnostikler” başlıklı 4. Bölüm’de Büyük Kitap bize şunu söyler: “başkalarının sorunlarını Üstün Güç’e basitçe güvenerek çözdüğünü gördüğümüzde, başını ilmeğe geçirip de ip neden sıkılmıyor diye merak eden adam gibi hissetmeye başladık” [s. 49]. Başlangıç bu—başkalarının sonuç aldığını görmek. Sonra harekete geçeriz: 63. sayfadaki Üçüncü Basamak duası, irademizi “anladığımız anlamdaki” Tanrı’ya sunmanın pratik bir yoludur. Daha sonra, 11. Basamak’ta, yalnızca “O’nun bizim için isteğini anlamamızı sağlaması ve bize yerine getirebilme gücü vermesi için” dua etmeyi öğreniriz [s. 87]. İnanç, tartışarak değil, yaparak büyür. Kitabın dediği gibi, “Birkaç istisna hariç üyelerimiz kendilerinden Daha Yüksek bir Güç’ü kavrayışları ile ilişkilendirdikleri umulmadık bir öz kaynaktan istifade etmeye başladıklarını görürler” [s. 48]. Öyleyse inancı “sanki öyleymiş gibi” davranarak besleyin; çok geçmeden bu “sanki” sözü yerini “öyle” sözüne bırakır.