حسن‌نیتمان را قرض ندهیم

گروه اغلب از طریق یکی از اعضای خودش تصاحب می‌شود: کسی که AA را دوست دارد و در عین حال در حوزهٔ الکل کار می‌کند. بیل و. او را در ۱۹۴۷ توصیف کرد (جزوهٔ P-17 از AA، ص. ۲۴): «او شدیداً احساس می‌کند AA باید نام و اعتبار مالی‌اش را صریحاً پشت هر پژوهش، بیمارستان یا طرح آموزشی درجه‌یک بگذارد. چون می‌بیند AA حالا تیتر روزنامه‌ها می‌شود، استدلال می‌کند که باید حسن‌نیت عظیم‌مان را آزادانه قرض بدهیم.» حسن‌نیت اعتمادی است که مردم به یک نام دارند. بیل افزود: «قضاوت این مشتاق گاهی از این واقعیت که می‌خواهد حرفه‌ای بسازد تیره می‌شود.» پاسخ او، در همان صفحه: «نه AA به‌طور کلی و نه هیچ گروه AA نباید وارد هیچ فعالیتی جز AA خالص شود.» امروز آن مشتاق مشاور یا مدیر برنامه‌ای است که یک گروه خانگی هم دارد. مراجعانش را می‌آورد، اتاق برنامه را رایگان پیشنهاد می‌دهد و جلسه را روی بروشور برنامه می‌گذارد. هر گام شبیه کمک است، و تا یک سال گروه به کارفرمای او پاسخگو شده است. متن کامل (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۳): «از این رو منافع مشترک ما در رأس قرار می‌گیرد.» حرفهٔ او جزئی از آن نیست. امشب امتحانش کنید: بپرسید آیا کسی در گروهتان از کسانی که به آن‌ها خدمت می‌شود نان می‌خورد، و گروه از طریق او به چه چیزی تن داده است.