دو نفر و سه نفر و پنج نفر

در ۱۹۳۹، پیش از هر سنتی، AA از پیش به همان شیوه‌ای گسترش می‌یافت که متن کامل بعدها توصیف می‌کرد: در دسته‌های کوچک الکلی‌ها که به اجازهٔ هیچ‌کس نیاز نداشتند. فصل آخر کتاب بزرگ آن را گزارش می‌کند (کتاب بزرگ، ص. ۱۶۲): «بعضی از ما فروشنده‌ایم و می‌گردیم. دسته‌های کوچک دو نفره و سه نفره و پنج نفره از ما در جوامع دیگر روییده است، از راه تماس با دو مرکز بزرگ‌ترمان. آن‌هایی از ما که سفر می‌کنند هرچه بیشتر سر می‌زنند.» دو مرکز بزرگ‌تر آکرون و نیویورک بودند. بعد کتاب رو به خواننده می‌کند. «به این ترتیب ما رشد می‌کنیم. و شما هم می‌توانید»، می‌گوید، حتی اگر (ص. ۱۶۳) «تنها یک نفر با این کتاب در دست» باشید. هفت سال بعد متن کامل به آن دسته‌ها جایگاهشان را داد (ص. ۵۶۳): «هر دو یا سه الکلی که برای هوشیاری گرد هم آمده‌اند می‌توانند خود را یک گروه AA بنامند». اندازه هرگز معیار نبود. دو نفر کافی بود، اگر الکلی بودند، برای هوشیاری گرد آمده، و به هیچ‌کس دیگری تعلق نداشتند. امروز گاهی به چنین دسته‌ای می‌گویند تا وقتی کسی بزرگ‌تر آن را به عهده نگیرد جلسهٔ واقعی نیست. امشب امتحانش کنید: بپرسید آیا اعضایتان اگر لازم شد می‌توانند آن‌سوی شهر جلسه‌ای دیگر شروع کنند، و فکر می‌کنند باید از چه کسی اجازه بگیرند.