اعضا اول فروختند

نخستین کسانی که بهبودی را با نام AA فروختند، اعضای AA بودند. این اتهامی از بیرون نیست؛ سابقهٔ خود انجمن است در سال‌هایی که مقالهٔ Saturday Evening Post در مارس ۱۹۴۱ آن را مشهور کرد. تعداد اعضا ظرف یک سال به هزاران نفر بیشتر شد و سنجاق‌های روی نقشهٔ دیواری دفتر هر هفته ده‌ها گروه تازه را نشان می‌دادند — بیشتر بدون هیچ عضو باتجربه‌ای، و بدون چیزی برای راهنمایی جز کتاب و نامه. در آن خلأ دردسر آمد: کمیته‌ها دعوا کردند، سخنوران سخن راندند، گروه‌ها از هم پاشیدند و گروه‌هایی کامل مست کردند. و بدترین بخش — بیل و. نوشت («AA به بلوغ می‌رسد») که برخی اعضا حرفه‌ای شدند و «درمان AA را برای پول به تازه‌واردان می‌فروختند.» جمع‌بندی او از آن دوره: «این آغاز تجربه‌ای واقعاً هراس‌انگیز بود که مدت‌ها طول کشید.» به معنای آن توجه کنید. تهدیدی که این سنت به آن پاسخ می‌دهد هرگز صنعتی مهاجم نبود؛ در ۱۹۴۱ صنعت بهبودی‌ای برای هجوم وجود نداشت. کشف ساده‌تر و بدتر بود: وقتی AA سریع‌تر از اصولش گسترش می‌یابد، کسی از درون سعی می‌کند آن را بفروشد — پیش از آنکه هر بیگانه‌ای چنین کند. این سنت دیواری در برابر بیگانگان نیست. آینه است، نوشتهٔ کسانی که خودشان را تماشا کرده بودند.