در مقصد

AA فقط تا وقتی از شهری به شهر دیگر یک انجمن می‌ماند که هیچ گروهش به دیگری تعلق نداشته باشد، و تصاحب شدن چیزی است که این را می‌شکند. در ۱۹۳۹ نویسندگان کتاب امیدی نوشتند (کتاب بزرگ، ص. ۱۶۲): «روزی امیدواریم هر الکلی‌ای که سفر می‌کند در مقصدش انجمنی از الکلی‌های گمنام بیابد.» نه یک انجمن. همان یکی. الکلی‌ای که در یک شهر هوشیار شده بود می‌توانست در شهری دیگر وارد اتاقی شود و همان را بیابد: رایگان، به دست اعضایش اداره‌شده، و متعلق به الکلی‌های همان اتاق. این همسانی همان چیزی است که متن کامل «کل بزرگ» می‌نامد (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۳). هر گروه جزء کوچکی از آن است، همان‌طور که هر عضو. حالا مردی را در سفر کاری دور از خانه تصور کنید که دنبال جلسه می‌گردد و می‌بیند تنها جلسهٔ شهر داخل یک مرکز درمان برگزار می‌شود. بعد از ساعت هشت در قفل است. کارکنان قالب را تعیین می‌کنند. تابلویی می‌گوید جلسه برای مقیمان و فارغ‌التحصیلان است. برنامه می‌گوید AA؛ هیچ چیز دیگر آن اتاق نمی‌گوید. هر اتاق مثل آن معنای نام را اندکی کم می‌کند، و مسافر بعدی کمی کمتر به آن اعتماد می‌کند. امشب امتحانش کنید: اگر غریبه‌ای از شهر دیگر وارد شود، آیا AA‌ای را که پشت سر گذاشته می‌یابد؟