نه کاملاً بنگاه‌های AA

نخستین مزرعهٔ استراحتی که اعضای AA به کار بردند هرگز مال AA نبود، و این شکل درست بود پیش از آنکه کسی آن را بنویسد. حدود ۱۹۴۰ گروهی از اعضا از مزرعه‌ای در تپه‌های کانکتیکات دیدن کردند که زنی به نام خواهر فرانسیس به‌عنوان خیریه اداره‌اش می‌کرد. بیل و. پیشنهاد او را به یاد آورد (AA به بلوغ می‌رسد): «او استفادهٔ کامل از آنجا را به ما پیشنهاد کرد، به شرط آنکه بعضی از ما هیئت معتمدینی برای رسیدگی به آن بسازند.» بعضی از ما، نه گروه‌ها. چند عضو ملک را به‌عنوان کاری جدا بر عهده گرفتند، و گروه‌ها به رساندن پیام ادامه دادند. مزرعه جایی شد برای استراحت پس از بیمارستان، و بیل هرگز آن را مال AA نخواند. او نوشت چنین جاهایی «کاملاً بنگاه‌های AA نیستند». مفید، دوست‌داشته‌شده، و بیرون. در ۱۹۴۶ متن کامل آن را قاعده کرد (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۴): «بیمارستان‌ها، و همچنین دیگر مکان‌های بازتوانی، باید کاملاً بیرون از AA باشند.» مکان بازتوانی جایی است برای استراحت و بازیافتن نیرو. امروز چنین جاهایی زیاد می‌شوند: اردوگاه‌های بازگشت به خود، خانه‌های هوشیاری و مراکز بهبودی، که بعضی خودشان را جاهای AA می‌نامند و جلسه‌های خانگی‌ای برگزار می‌کنند که ساکنانشان مجبورند شرکت کنند. امشب آن را بیازمایید: بپرسید آیا خانه یا اردوگاهی نزدیک شما خودش را AA می‌نامد و آیا هیچ گروه AA در نحوهٔ اداره‌اش نظری دارد.