هدف اصلی

نخستین جلسه‌های AA برای تازه‌وارد ساخته شدند، و کتاب بزرگ آن را با کلمات روشن می‌گوید. پس از آنکه نخستین چند مرد آکرون هوشیار شدند، تقریباً هر شب در خانهٔ یکدیگر گرد می‌آمدند. کتاب بزرگ آن‌ها را وصف می‌کند (ص. ۱۵۹): «شاد از رهایی‌شان، و پیوسته در این فکر که چگونه کشف‌شان را به تازه‌وارد دیگری عرضه کنند.» بعد جلسهٔ هفتگی شروع شد و دلیلی اعلام‌شده داشت (ص. ۱۶۰): «جدا از هم‌نشینی و معاشرت، هدف اصلی این بود که زمان و مکانی فراهم کنیم که افراد تازه بتوانند مشکلاتشان را بیاورند.» هدف اصلی یعنی مقصود عمده. هم‌نشینی همراهش آمد. معاشرت، لذت بودن با یکدیگر، هم همراه آمد. هیچ‌کدام مقصود نبود. جلسه وجود داشت تا نوشنده، یا خانواده‌ای نگران، جایی برای آمدن داشته باشد. این گروهی با یک هدف بود پیش از آنکه کسی سنتی بنویسد تا آن را بگوید. وقتی متن کامل آمد، همین را برای هر گروه گفت: «فقط یک هدف اصلی: رساندن پیام خود به الکلی‌ای که هنوز در عذاب است» (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۳). امروز بسیاری از جلسه‌ها طوری اداره می‌شوند که انگار هم‌نشینی هدف اصلی است و تازه‌وارد اگر اتفاقاً سر برسد خوش‌آمد دارد. امشب آن را بیازمایید: بپرسید اگر تنها کار جلسهٔ شما این بود که به فرد تازه جایی برای آوردن مشکلش بدهد، چه چیزی را عوض می‌کرد.