نخستین شکست ما

پیش از آنکه سنت پنجمی باشد، نخستین مست‌های هوشیار آکرون روزهایشان را صرف سخت‌ترین نوشنده‌هایی می‌کردند که می‌توانستند پیدا کنند، و شکست متوقفشان نکرد. بیل و. دربارهٔ تابستان ۱۹۳۵ نوشت (AA به بلوغ می‌رسد): «دکتر باب و بیل د. و من دیوانه‌وار با تعداد بیشتری از آن آدم‌های الکلی در بیمارستان شهر کار کردیم. فهرست بلندی از شکست‌ها داشتیم.» دیوانه‌وار یعنی با همه‌چیزی که داشتند. یکی از شکست‌ها ادی بود. «هر بار ادی مست می‌شد می‌خواست از اسکله‌های کلیولند بپرد.» سال‌ها بعد بیل توانست گزارش دهد: «او سرانجام موفق شد و به‌تازگی برایم نوشت که هفت سال شگفت‌انگیز است هوشیار مانده.» کسی ادی را از نظر استعداد غربال نکرد. کسی منتظر نماند او آماده یا مؤدب شود یا کسی معرفی‌اش کند. سه مرد که همه تازه هوشیار بودند، مدام به بخش بیمارستان برمی‌گشتند برای مردی که هنوز می‌نوشید. آن عادت که مشتی پیش از نوشته شدن هر قاعده‌ای نگه داشتند همان است که متن کامل بعدها از هر گروه خواست (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۳): «رساندن پیام خود به الکلی‌ای که هنوز در عذاب است.» امروز گروه می‌تواند بی‌سروصدا تصمیم بگیرد بعضی مست‌ها ارزش زحمت ندارند: لغزش‌های بیش از حد، آشوب بیش از حد، تلاش‌های بیش از حد. امشب آن را بیازمایید: بپرسید آیا نوشنده‌ای هست که گروه شما به خاطر شکست قبلی‌اش دیگر دنبالش نمی‌رود.