فرزندان وظیفه‌شناس

پیش از آنکه سنت چهارم نوشته شود، گروه‌های اطراف نیویورک روشن کرده بودند که هیچ گروهی به گروه دیگر پاسخ‌گو نیست، حتی به آنکه آن را شروع کرده است. بیل و. ماجرا را در ۱۹۴۷ گفت (جزوهٔ AA به نام P-17، ص. ۲۰). باشگاه منهتن نخستین گروه‌های حومه را پرورانده بود. با رشدشان اتاق‌های خودشان و دوستان خودشان را پیدا کردند. باشگاه یک جلسهٔ مرکزی اداره می‌کرد و منشی‌ای حقوق می‌داد که برای کل منطقه تماس‌ها را جواب می‌داد، و بیل اعتراف کرد که به همین دلیل نیویورکی‌ها فکر می‌کردند «گروه‌های دورتر ما باید از نظر مالی از باشگاه منهتن پشتیبانی کنند؛ فرزندان وظیفه‌شناس باید مراقب» والدین خود باشند. گروه‌ها هرگز بحث نکردند. فقط خودشان تصمیم گرفتند: «هرچند بسیاری از اعضای AA در حومه شخصاً به باشگاه خیابان ۲۴ کمک می‌کردند، گروه‌هایشان هرگز حتی یک پشیز هم نفرستادند.» حتی یک پشیز یعنی هیچ پولی. اعضا هر طور خواستند بخشیدند؛ گروه‌ها پولشان را برای امور خودشان نگه داشتند و کسی نمی‌توانست آن‌ها را به کار دیگری وادارد. این جملهٔ نخست متن کامل است پیش از آنکه نوشته شود (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۳): هر گروه «در برابر هیچ مرجعی جز وجدان خودش پاسخ‌گو باشد.» امروز والد ممکن است جلسه‌ای بزرگ، دفتری یا برنامه‌ای باشد که گروهی را شروع کرده و هنوز انتظار دارد اطاعت کند. امشب آن را بیازمایید: بپرسید آیا گروه، دفتر یا شخصی قدیمی‌تر می‌تواند به گروه شما بگوید با سبدش چه کند.