فرض کردند

دو عضو فرض کردند AA از طرف آنان خشمگین است، و روزنامه‌ها به کشور گفتند چنین است. بیل و. آن را گفت (جزوهٔ P-17 از AA، ص. ۵۵): «عضوی، که نام و دستاوردهای حرفه‌ای‌اش در سه قاره شناخته‌شده است، به نامه‌ای دست یافت که فکر می‌کرد به آبروی حرفه‌ای‌اش آسیب می‌زند. احساس کرد باید کاری شود و وکیلش، که او هم عضو AA بود، هم همین را فکر می‌کرد. فرض کردند هم مردم و هم AA اگر واقعیت‌ها دانسته می‌شد به‌حق خشمگین می‌شدند.» فرض کردند. هیچ‌کس از هیچ گروهی نپرسید. «بی‌درنگ چندین روزنامه تیتر زدند که الکلی‌های گمنام از یکی از اعضای خانمش — البته با نام کامل — برای بردن دعوای افترا حمایت می‌کند.» بی‌درنگ یعنی فوراً؛ دعوای افترا پرونده‌ای دادگاهی است بر سر چیز نادرستی که دربارهٔ شما چاپ شده. سپس مفسری رادیویی همان را به مخاطبانی گفت که بیل آنان را دوازده میلیون برآورد کرد. AA حالا یک طرف دعوایی بود که هرگز از آن نشنیده بود، و نوشنده‌ای که طرف دیگر را می‌شناخت آموخت که AA علیه اوست. متن کامل می‌گوید گروه‌ها «با هیچ‌کس مخالفت نمی‌کنند» (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۵). امروز بیانیه‌ای است که می‌گوید مردم در بهبودی چه می‌خواهند، نوشته‌شده به دست کسی که هیچ‌کس برنگزیده. امشب آزمایش کنید: وقتی می‌شنوید اعضای AA دربارهٔ چیزی بیرونی چه احساسی دارند، بپرسید چه کسی از آنان پرسیده.