Kabullenmek Cevaptı: Büyük Kitap’ın 417. Sayfa Pasajı

Hemen herkesin aradığı pasaj, Alcoholics Anonymous kitabının 4. baskısında, Kabullenmek Cevaptı adlı kişisel hikâyede, 417. sayfada yer alır. Hem alkole hem de haplara bağımlı olan bir hekim olan yazar, kitabın en çok alıntılanan paragrafını “kabullenmek, bugün bütün sorunlarımın cevabıdır” diyerek açar (s. 417; Türkçe baskıda bu hikâye yok, çeviri bizim). Huzuru kaçtığında bunun sebebinin, “bir kişiyi, yeri, şeyi ya da durumu” kabul edilemez bulması olduğunu söyler; o kişiyi, yeri, şeyi ya da durumu “şu anda tam olması gerektiği gibi” kabul edene kadar da huzur bulamaz (s. 417).

Sayfa numarası size yanlış geliyorsa, kitabın eski bir baskısını hatırlıyor olabilirsiniz. 3. baskıda bu hikâyenin adı Doctor, Alcoholic, Addict idi ve kabullenme pasajı 449. sayfaya düşüyordu. 4. baskı 2001’de çıktığında hikâyenin adı değişti ve kitabın sayfaları yeniden düzenlendi; “449. sayfa” diye duyduğumuz sözler artık 417. sayfada.

Pasaj Aslında Ne Söylüyor?

Paragraf, üzerinde tartışılabilecek kadar büyük bir iddiada bulunur: “Tanrı’nın dünyasında hiçbir şey, kesinlikle hiçbir şey tesadüfen olmaz” (s. 417). Hekim, olan her şeyin iyi olduğunu söylemiyor. Huzurun, gerçekliğin şu an olduğundan farklı olmasını talep etmeyi bıraktığımızda başladığını söylüyor. Ayık kalabilmeden önce kendi alkolizmini kabullenmesi gerektiğini, ayrıca “hayatı hayatın şartlarında tamamen kabullenmedikçe mutlu olamayacağımı” anlattığını da belirtiyor (s. 417). Sonra merceği tamamen kendine çeviriyor: dünyada neyin değişmesi gerektiğine daha az, kendisinde ve tutumlarında neyin değişmesi gerektiğine daha çok odaklanması gerekiyordu (s. 417). Pasajın dönüm noktası budur. Zor tecrübesi, birçoğumuzun aynanın kenarına yapıştırdığı tek bir cümleye damıtılır: “Sorunun içinde yaşamayı bırakıp cevabın içinde yaşamaya başladığımda sorun ortadan kalktı” (s. 417).

Kabullenmek Ne Anlama Gelmez?

Kabullenmek onaylamak değildir. Olanları beğendiğimiz, zalimliği hoş gördüğümüz ya da bize zarar veren durumlarda sessizce kaldığımız anlamına gelmez. Gücümüzü gerçeklerle savaşarak tüketmeyi bıraktığımız anlamına gelir. Temel metin, içkimiz konusunda da bizden aynı teslimiyeti ister: “Bizler alkolik olduğumuzu tüm benliğimizle kabullenmemiz gerektiğini öğrendik” (s. 30). Var olduğunu kabul etmeyi reddettiğimiz bir hastalıktan iyileşemezdik. Aynı ruh, Onuncu Basamak’tan sonra gelen vaatlerde de görülür: “Bir şeylerle ya da birileriyle dövüşmeyi de bırakırız. Alkolle bile” (s. 84). Savaşmayı bırakmak hayattan vazgeçmek değildir. Hayata nihayet katılma biçimimizdir.

Kabullenmek, pasifliğe verilmiş bir izin belgesi de değildir. 417. sayfayı bize veren aynı kitap, bizi hatalarımızı telafi etmeye (s. 76) ve kendi tarafımızın sokağını süpürmeye (s. 77) gönderir ve açıkça şöyle der: “Başkalarına yardım etmek, sizin iyileşmenizin anahtarıdır” (s. 97). Kabullenmek, eylemin mümkün olduğu yerdir. Değiştiremeyeceğimizi kabullenir ki değiştirebileceğimizi değiştirecek gücümüz olsun; önce kendimizle başlayarak.

Bir Talimatlar Dizisi Değil, Bir Hikâye

Bu sözlerin nerede durduğunu bilmek yardımcı olur. 417. sayfa, Büyük Kitap’ın kişisel hikâyeler bölümünde yer alır; iyileşme programını ortaya koyan ilk 164 sayfada değil. Bu, pasajı daha az doğru yapmaz. Onu bir tanıklık yapar. Bir hekim, onu günbegün neyin ayık tuttuğunu anlatıyor. Hikâyeler, prensiplerin gerçek hayatlarda yürüdüğünü göstermek için vardır; bu hikâye de dünyanın dört bir yanındaki toplantılarda sayfa numarasıyla anılır. Temel metin ile hikâye tamamen aynı fikirdedir: olanı kabul ederiz, yönetemediğimizi teslim ederiz ve yapabileceğimiz şeyin üzerinde çalışmaya koyuluruz.

417. Sayfayı Bugün Yaşamak

Peki bunu nasıl kullanırız? Bir sonraki sefer huzurumuz kaçtığında hekimin döküm çalışmasını deneyebiliriz. Hangi kişiyi, yeri, şeyi ya da durumu kabullenmeyi reddediyoruz? Sonra ikinci bir soru gelir: bunun hangi kısmını değiştirmek gerçekten bize düşüyor? Dürüst cevap genellikle kendi tutumumuz ve bir sonraki eylemimizdir; tıpkı 417. sayfanın önerdiği gibi. Büyük Kitap bize, sahip olduğumuz şeyin gerçekte “manevi durumumuzun bakımına bağlı olan gündelik bir rahatlama” olduğunu hatırlatır (s. 85) ve kabullenmek, her günün bakımının bir parçasıdır. Sonsuza dek kabullenmemiz gerekmiyor, yalnızca bugün için. Beğenmemiz gerekmiyor, yalnızca savaşmayı bırakmamız gerekiyor. Huzur, bu teslimiyetin öbür tarafında bekliyor.