Kıl Payı Bir Çoğunluk

Bir grup kendi işlerini oyla yürütebilir ve yine de kötü oy kullanarak kendini parçalayabilir. Toplantının yeni bir binaya taşınmasıyla ilgili bir iş toplantısını düşünün. Yirmi kişi gelir; on biri evet, dokuzu hayır oyu verir ve on bir kişi konuyu kapanmış sayıp eşyaları toplamaya başlar. Kimse dokuz kişinin neye ihtiyacı olduğunu sormadı. Üç hafta sonra dokuz kişi eski odada kendi başlarına toplanıyor ve kentte bir tane olan grubun yerinde iki yarım grup var. Bill W. bunun geldiğini görmüştü (A.A. broşürü P-17, s. 29). 1946’da grupların kulüpleri finanse edip etmemesi üzerine yazarken her grup oylamasına uzanan bir ilke ortaya koydu: “Ama çoğunluk, azınlığı istemediği ya da ihtiyaç duymadığı kulüpleri desteklemeye zorlamaya çalışmamalıdır.” Zorlamak, baskı yapmak demektir. Daha sonra A.A. hizmet yapısını kurarken seçimleri aynı tehlikeyi göz önünde tutarak tasarladı (A.A. Comes of Age): “Bir diğer önemli sıkıntı kaynağı, neredeyse her zaman geride büyük ve hoşnutsuz bir azınlık bırakan, çekişmeli ve kıl payı seçimlerdi.” Uzun Biçim her grubu “vicdanları hariç bir otoriteye karşı” sorumlu olmamalı kılar (Büyük Kitap, s. 563) ve o vicdan, bir sayımın kazanan tarafı değil, bütün odadır. Bu akşam deneyin: bir sonraki iş toplantınızda, kıl payı bir oylama yapılmadan önce, grubun yeterince konuşup konuşmadığını sorun.