Masadaki Kâğıt

Bir kurum bir toplantıya kurallarını dayattığında, grubun bir patronu olur; Dördüncü Gelenek ise bir grubun patronu olmadığını söyler. Bu nazikçe olur. Masaya bir kâğıt yapıştırılır: başlangıç ve bitiş saatleri, birbirinin sözüne karışmak yok, danışanlar imza atar, toplantı yöneticisini personel seçer, tatillerde toplantı yok. Bunların bir kısmı belki makuldür bile. Ama üyeler bunların hiçbirine oy vermemiştir ve hiçbiri onları değiştiremez. Uzun Biçim (Büyük Kitap, s. 563): “Kendi işleri bağlamında hiçbir A.A. grubu vicdanları hariç bir otoriteye karşı sorumlu olmamalıdır.” Kendi vicdanları, binanın yönetmelik kitapçığı değil. Bill W. 1947’de şöyle yazdı (A.A. broşürü P-17, s. 38): “A.A.’da hiçbir yerde, bir A.A. grubunu herhangi bir şey yapmaya zorlayabilecek, resmen kurulmuş bir insan otoritesi görülmez.” Resmen kurulmuş, yani yetkisi tanımlanmış demektir. A.A.’nın hiçbir yerde böyle bir otoritesi yoktur, kendi genel merkezinde bile. Bir toplantının kurallarını yazan kurum, dışarıdan tam olarak o otorite haline gelmiştir. Kendi biçimini değiştiremeyen bir oda kendi işlerini yönetmiyordur; yönetiliyordur. Bu akşam deneyin: toplantınızda yüksek sesle okunan ya da asılı duran herhangi bir kuralı bulun ve grubun ona ne zaman oy verdiğini sorun.