62 Numaralı Kural

Bir grubun kendi işlerini yürütme hakkı, onları batırma hakkını da içerir ve A.A. bu hakkı bilerek korudu. Bill W. hikâyeyi anlattı (A.A. Comes of Age). Bir kentte yeni ayılmış bir girişimci grubunu bir bina almaya ikna etti: bir kulüp, bir toplantı salonu, bir klinik, üst katta bir ödünç verme bürosu, üç şirket ve “altmış bir kural, yönetmelik ve tüzük”. Aynı fikirde olmayan üyeler New York’a yazdı. Cevap şuydu: “her A.A. grubu, çevresindeki gruplara zarar vermediği sürece kendi işlerini istediği gibi yürütebilirdi.” Genel Merkez yine de onları uyardı ve sonra: “Hakkı olduğu için bu son derece özerk grup uyarılarımızı dikkate almadı.” Çöktü. Sonra girişimci her gruba 62 Numaralı Kural başlıklı bir kart gönderdi; kartta şöyle yazıyordu: “Kendini bu kadar da ciddiye alma.” Bill’in hükmü: “Böylece Dördüncü Gelenek uyarınca bir A.A. grubu yanılma hakkını kullanmış oldu.” Uzun Biçim (Büyük Kitap, s. 563) bir gruba kendi vicdanını, yanılan vicdanı bile bırakır. Kimin devreye girmediğine dikkat edin: New York. O grubu hiç kimse ele geçirerek kurtarmadı, böylece grup öğrendi. Bugün zor durumdaki bir gruba, o andan itibaren onu yönetecek bir program kurtarma teklif ediyor. Bu akşam deneyin: grubunuz kötü bir karar verirse, onu kimin düzelteceğini sorun: üyeler mi, yoksa dışarıdan biri mi.