Neredeyse Doğru Olan Argüman

Bazı A.A. kasabalarında, tek ücretli çalışanı olan küçük bir ofis vardır. Telefona bakar, toplantı listesini güncel tutar ve sarsılmış bir yabancıya bu akşamki toplantının nerede olduğunu söyler. Şimdi grubun iş toplantısını düşünün. Biri Geleneği elinde tutarak ayağa kalkıp bağırıyor: “Bütün gün alkoliklerle konuşuyor, bu On İkinci Basamak çalışması ve On İkinci Basamak çalışması asla ücretli olmaz!” Kimse bencillik etmiyor; oda A.A.’yı koruduğuna inanıyor. Oylama geçer, ücretli çalışan işten çıkarılır ve bir yıl içinde telefon bir kayda dönüşür. Bu kavga Gelenek’ten daha eskidir. Bill W. çığlığı duyduğu gibi yazdı (A.A. Comes of Age): “Profesyonellik! O adam A.A.’dan para kazanıyor!” Ve kimsenin kontrol etmediği şeyi de kaydetti: suçlananların hiçbiri “A.A.’nın On İkinci Basamak çalışmasını yapmak için tutulmuş” değildi. A.A.’nın kendi kitapçığı P-43 soruyu doğrudan sorar ve yanıtlar: “Peki bu A.A. üyeleri, On İkinci Basamak çalışması yaptıkları için ücret mi alıyor? Hayır. Ofiste yalnızca bu çalışmanın yolunu açıyorlar.” Telefona bakmak mesajı taşımak değildir — onu taşımayı mümkün kılan şeydir. Grup Geleneği korumak istedi ve bunun yerine onu çiğnedi: bir yabancı aradı ve orada kimse yoktu.