Öncülere Değil

1950’de A.A., birliğinin kişilere değil ilkelere dayanacağına karar verdi ve bir kurumun personeliyle bir arada tutulan bir toplantı yeniden kişilere dayanmaya geri dönmüştür. O Temmuz, A.A.’nın Cleveland’daki ilk uluslararası kongresi Gelenekleri onayladı. Bill W., bunun neden o zaman olması gerektiğini söyledi (A.A. Comes of Age): “Gelecekte A.A. birliği için artık öncü insanlarımızın otoritesine ve etkisine güvenemeyecektik. Bundan böyle On İki Gelenek’te ortaya konan manevi ilkelere dayanmak zorunda kalacaktık.” A.A. kendi kurucularına yaslanamıyorsa, bir grup bir danışmana yaslanamaz. Yine de birçok oda şimdi böyle ayakta tutuluyor: bir personel kapıyı açıyor, okuyucuyu seçiyor ve listeyi tutuyor. Üyeler kendi işleri için asla toplanmıyor, bu yüzden dayanılacak bir grup bilinci yok. Sözleşme bittiğinde ya da personel başka yere geçtiğinde toplantı da biter. Bill, A.A.’yı başka projelere bağlama konusunda şunu yazdı (P-17 numaralı A.A. broşürü, s. 25): “birliğimizi korumak şüphesiz en büyük yükümlülüğümüzdür”. Uzun biçim nedenini söyler (Büyük Kitap, s. 563): “A.A. var olmaya devam etmelidir yoksa çoğumuzun öleceği kesindir.” Bu akşam deneyin: toplantınızın kapısını açan kişi yarın ayrılsa, üyelerin onu nasıl açık tutacaklarını bilip bilmeyeceklerini sorun.