بهبودی به نیابت؟

بهبودی به نیابت ایده‌ای دل‌فریب است، اما خطرناک. کتاب بزرگ روشن می‌کند که هر الکلی باید سفر خودش را بپیماید. به زبان ساده، الکلی تا نخواهد نمی‌تواند بهبود یابد. هیچ مقدار نیت خیر دیگران نمی‌تواند جای آن آمادگی درونی را بگیرد. برنامه چیزی نیست که برای کس دیگری انجام دهیم — چیزی است که با کمک خدا و همنوعان الکلی‌مان انجام می‌دهیم. فصل ۷ به ما می‌گوید وقتی با دیگران کار می‌کنیم، «پیام را می‌رسانیم» [صفحهٔ ۸۹]، اما نمی‌توانیم بهبودی آن‌ها را حمل کنیم. آن بار باید به‌تنهایی، قدم به قدم، بر دوش گرفته شود. کوشش برای بهبود یافتن به نیابت مثل کوشش برای غذا خوردن به جای کس دیگر است — اصلاً کار نمی‌کند. وعده‌ها در صفحه‌های ۸۳–۸۴ به کسانی می‌رسند که خودشان قدم‌ها را برداشته‌اند، از جمله قدم هفتم: «با فروتنی از او خواستیم کمبودهای اخلاقی ما را برطرف کند» (صفحهٔ ۵۹) — کاری شخصی، نه واگذارشده.