İtaatkâr Çocuklar

Dördüncü Gelenek yazılmadan önce New York çevresindeki gruplar, hiçbir grubun bir başkasına hesap vermediğini, onu başlatan gruba bile, kararlaştırmıştı. Bill W. hikâyeyi 1947’de anlattı (A.A. broşürü P-17, s. 20). Manhattan kulübü ilk banliyö gruplarını beslemişti. Büyüdükçe kendi odalarını ve kendi dostlarını buldular. Kulüp merkezi bir toplantı yürütüyor ve bütün bölge için telefonlara bakan bir sekreteri maaşla çalıştırıyordu; bu yüzden Bill’in itiraf ettiğine göre New York’lular “taşradaki gruplarımızın Manhattan kulübünü maddi olarak desteklemesi gerektiğini; itaatkâr çocukların ebeveynlerine bakması gerektiğini” düşünüyordu. Gruplar hiç tartışmadı. Sadece kendileri karar verdi: “Taşradaki birçok A.A. üyesi 24th Street Kulübü’ne kişisel olarak katkıda bulunsa da, grupları tek kuruş bile göndermedi.” “Tek kuruş bile”, bir kuruş bile değil demektir. Üyeler diledikleri gibi verdi; gruplar paralarını kendi işleri için tuttu ve hiç kimse onları aksini yapmaya zorlayamadı. Bu, Uzun biçim’in ilk cümlesinin yazılmadan önceki halidir (Büyük Kitap, s. 563): her grup “vicdanları hariç bir otoriteye karşı sorumlu” olmamalıdır. Bugün ebeveyn büyük bir toplantı, bir ofis ya da bir grup başlatmış ve hâlâ itaat bekleyen bir program olabilir. Bu akşam deneyin: daha eski bir grubun, ofisin ya da kişinin, grubunuzun bağış kutusuyla ne yapacağını söyleyip söyleyemeyeceğini sorun.