Yaşlı Tom Haklıydı

Yirmi Dördüncü Sokak’taki eski kulüp binası darmadağınıktı. Gönüllüler boyadılar, telefona baktılar, sonra evlerine gittiler. Yer pis kaldı. Sarhoşlar her saatte, her halde orada uyuyordu. Bill W. şöyle yazdı: “Açıkça bir bekçiye ihtiyacımız vardı.” Böylece emekli maaşı olan emekli bir itfaiyeci Tom’un peşine düştüler — elinde koz yok sanıyorlardı. Ona güzel bir oda önerdiler. Haftanın yedi günü. Kahveyi yap, çığırından çıkanları dışarı çıkar, yeri süpür. Tom bütün teklifi dinledi ve sizin de söyleyeceğiniz şeyi söyledi: siz bir hizmetli istiyorsunuz. Evet, öyle olduğunu kabul ettiler. Sonra Tom, ona bir şey ödeyip ödemeyeceklerini sordu ve A.A. — genç, ürkek ve kendinden çok emin — hayır dedi, çünkü “bu seni profesyonel yapar. Burası Adsız Alkolikler. Parayı maneviyatla karıştırmamalıyız.” Tom’un cevabı edebiyatımızdaki en yararlı cümlelerden biridir: “Para yoksa iş de yok. On İkinci Basamak çalışmamı karşılıksız yapıyorum ama beni burada hizmetli olarak tutacaksanız, bana ödeyeceksiniz, anlaştık mı?” İşte tüm Gelenek bu — daha kimse onu yazıya dökmeden yıllar önce, elinde süpürge olan bir adamdan. Mesajı sonsuza dek karşılıksız taşırdı. Yeri karşılıksız süpürmezdi. Bill’in, yaşlı adamla son kuruşuna kadar pazarlık edildikten çok sonra yazdığı hüküm şu: “Ama yaşlı Tom haklıydı. A.A.’nın işleyebilmesi için biraz yardım tutmamız gerekiyordu.”