Bir Kardinaller Kurulu

İkinci Gelenek’in yanıtladığı tehlike yalnızca gruplardan çıkmadı; yıllarca A.A.’nın tepesinde durdu ve Bill W. bunu söyledi. 1955’te St. Louis’te, eskiler A.A.’nın dünya hizmetlerini gruplara devrederken, eski düzeni anlattı (A.A. Comes of Age): “Dünya hizmetlerimizi ilk uygulamaya koyduğumuzda, Dr. Bob, ben ve eski dostlarımız bu topluluğun kendini atamış koruyucuları ve bekçileriydi.” Kendini atamış, kimsenin onları seçmediği anlamına gelir. Daha da ileri gitti: “o günlerdeki düzenimiz bir tür çift başlı papalık ve bir kardinaller kuruluydu.” Papalık tek bir başın yönetimidir ve kardinaller onun çevresindeki halkadır. İyi iş yaptılar ama kendilerinin altındaki hiç kimseye hesap vermiyorlardı. Çözüm, tepeyi aşağıya hesap verir hâle getirmekti. Yeni Konferans, dedi Bill, “bütün dünyadaki A.A. vicdanını temsil edecek ve Vekillerimiz tam şu saatten itibaren doğrudan ona hesap verecek.” Bu, Uzun biçimin en tepeye kadar taşınmasıdır (Büyük Kitap, s. 563): “tek nihai otorite” “grup bilincimizde” konuşur ve hiçbir makam ondan üstün değildir. Bugün papalık, gruplara ne yapmaları gerektiğini söylemeye başlayan herhangi bir ofis, komite ya da intergrup olabilir. Bu akşam deneyin: herhangi bir ofis ya da komite grubunuza bir talimat gönderdiyse, onu kimin seçtiğini ve kime hesap verdiğini sorun.