Güçlü Tutkal

Ortak bir felaket bir odayı doldurabilir ama Büyük Kitap, A.A.’yı bir arada tutanın bu olmadığını söyler. Büyük Kitap (s. 17): “Bizler koca bir geminin enkazından kurtarıldıklarında, güverteden kaptanın masasına kadar bütün gemiye yayılan samimiyet, neşe ve eşitliği paylaşan yolcular gibiyiz.” Sonra uyarı: “Ortak bir güçlükle yüzleşmiş olma duygusu bizi birbirimize bağlayan güçlü tutkalın unsurlarından biridir. Fakat bu kendi başına bizi asla şu an olduğumuz gibi birbirimize kenetleyemezdi.” Onları bir arada tutan, bir sonraki cümlede adı geçen şeydi: “ortak bir çözüm”. Bugün birçok oda yine başka bir şeyle doluyor: bir mahkeme kararı, bir denetimli serbestlik şartı, yedide bir düzine danışanı bırakıp sekizde toplayan bir kurum minibüsü. Sandalyeler dolu ve içlerindeki insanlar ortak bir güçlüğü ya da bir çözümü değil, bir zorunluluğu paylaşıyor. Karar süresi dolduğunda gidiyorlar ve onlara dayanan bir oda da gidiyor. Uzun biçim kendi başına yaşayan bir bütün ister (Büyük Kitap, s. 563): “A.A. var olmaya devam etmelidir yoksa çoğumuzun öleceği kesindir.” Bir zorunluluk bir grubu ayakta tutamaz. Bu akşam deneyin: yarın bütün mahkeme kâğıtları ve kurum minibüsleri dursaydı, grubunuzun kapılarını açık tutmaya yetecek kadar üyesi kalır mıydı?