Aynı Kazayı Geçirmiş

İlk gruplar, henüz tek bir Gelenek yazılmadan bir arada kaldı, çünkü kapıdan giren bir sonraki adam herkesin rütbesinden daha önemliydi. 1939’da yazılan Büyük Kitap, erken topluluğu şöyle anlatır (Büyük Kitap, s. 161): “Eğer gerçekten dediğini yapacaksa kimse aramızda kabul görmeyecek kadar itibarsız ya da düşmüş değildir. Sosyal ayrımlar, önemsiz düşmanlıklar ve kıskançlıklar; bunlara karşı güleriz biz ancak.” Yani bu şeyler odada ciddiye alınmaz, gülüp geçilirdi. Sonra sebep, iki parça hâlinde: “Aynı aracın içinde kaza geçirmiş” ve “kalpleri ve zihinleri başkalarının iyiliğine çalışmaya başlamış” insanlar. Başkalarının iyiliği önce gelirdi, çünkü yeni gelen toplanmanın bütün amacıydı. Yedi yıl sonra Uzun biçim aynı sırayı yazıya döktü (Büyük Kitap, s. 563): “Bu sebeple ortak iyiliğimiz önce gelir. Fakat bireylerin iyiliği de hemen ardından gelmektedir.” O zaman bunun için kimsenin oy vermesi gerekmiyordu. Yeni adamları hastaneye yatırmakla ve sonra onları ziyaret etmekle meşguldüler. Bugün erken dönem A.A.’nın gülüp geçtiği çekişmeler rütbe olarak geri geliyor: ayık kalma süresi, hizmet unvanları, hangi programdan çıkıp geldiğiniz. Bu akşam deneyin: odanızda kimin nerede oturduğuna bakın ve oradaki herhangi bir çekişmenin gülüp geçilmek yerine ciddiye alınıp alınmadığını sorun.