Onun İşi ve Bizimki

Altıncı Gelenek yazılmadan önce Büyük Kitap, bir hastane ve A.A.’nın birbirine ait olmadan yan yana çalıştığını zaten gösteriyordu. 1939’da bir doğu kenti hakkında yazan kitap şunu anlatır (Büyük Kitap, s. 162): “alkol ve uyuşturucu bağımlılığının tedavisi için kurulmuş bilindik bir hastane.” Sonra: “Oradaki doktora çok şey borçluyuz çünkü kendi çalışmalarına önyargı düşürebilecek olduğu halde bize olan inancını ifade etmişti.” Onun işi ve bizimki: iki sahibi olan iki iş. Doktor koğuşunu yönetti: “Her birkaç günden birinde bu doktor hastalarından birine bizim yaklaşımımızı öneriyor.” Ve A.A.’nın payı? Büyük Kitap’ın İngilizcesi “Many of us, former patients, go there to help” der: eski hastalar olan birçok üye oraya yardım etmeye gider (çeviri bizim; Türkçe baskıdaki cümle bunu farklı kurar). Üyeler ziyaretçi olarak girdi ve yine eve gitti. Hastane hiçbir zaman A.A.’nın olmadı ve A.A. hiçbir zaman hastanenin olmadı. Yedi yıl sonra Uzun biçim bu alışkanlığı yazıya döktü: hastaneler A.A.’nın dışında ve doktorların elinde kalır. Bugün iki iş tek bir işe katlanıyor. Bir kurum yatağı, danışmanlığı ve kendi çizelgesinde bir “A.A. toplantısı” yürütüyor; böylece ziyaretçi personele, toplantı ise kalışın bir parçasına dönüşmüş oluyor. Bu akşam deneyin: grubunuz bir hastaneye ya da detokse mesajı taşıdığında orada misafir mi, yoksa programın bir parçası mı olduğunu sorun.