Merkezî Bir A.A. Kurumu

İkincil bir yardımcı, insanların onsuz iyileşemeyeceklerine inanmaya başladığı gün bir tehdit olur. 1940’larda bu, kahve ve arkadaşlıkla dolu kiralık bir salon olan A.A. kulübüydü ve Bill W. üyelerin ona yaslandığını izledi (A.A. broşürü P-17, s. 17): “Onları merkezî bir A.A. kurumu olarak tasavvur edebiliriz”. Merkezî kurum, diğer her şeyin ona bağlı olduğu şeydir. “Bazen kulüp meraklıları, alkolik sorunlarımızı yalnızca kulüp hayatıyla halledebileceğimize gerçekten inanıyormuş gibi davranır. A.A. programına değil kulüplere bağımlı olmaya eğilimlidirler.” Uzun Biçim kulüplere ve hastanelere kendi sözleriyle yerlerini verdi: ikincil öğeler. İkinci gelirler, bir grubun var olma nedeni olan tek şeyin, hâlâ içen alkoliğe mesajı taşımanın ardından. Bugün kulübün yerini program aldı: içeride otuz gün, sonra bakım sonrası, sonra ayık yaşam, sonra mezunlar gecesi; öyle ki yeni gelene A.A.’nın, tedavi öyle söylediğinde tedaviden sonra yapılan bir şey olduğu söyleniyor. Toplantı, başkasının planında bir aşama haline gelmiştir. Bu sırayı kabul eden bir grup kendini bir kuruma göre ikincil hale getirmiştir ki bu, Gelenek’in baş aşağı çevrilmesidir. Bu akşam deneyin: yeni gelene toplantınızı nasıl bulduğunu ve önce başka bir yere gitmesi gerektiğinin söylenip söylenmediğini sorun.