A.A. Olarak Bilinen

Kendini A.A. temelli olarak tanıtan bir kurum, A.A.’nın ödünç vermeyi reddettiği bir adı ödünç alıyordur ve A.A. bunu erken dönemde yazılı olarak reddetti. 1946’da Bill W., A.A.’nın hastanelere karşı nasıl durduğunu anlattı (A.A. broşürü P-17, s. 33): “Yönetim ya da sahiplik anlamında bu, A.A.’nın bir işlevi değildir.” A.A. ziyaret etti ve yardım etti; bir koğuşa sahip değildi ya da koğuş işletmedi. Ve ad evde kaldı: “Ama bu kurumların hiçbiri A.A. hastaneleri olarak bilinmez”, diye yazdı. Uzun Biçim bunu her kulüp ve hastane için kural olarak belirledi (Büyük Kitap, s. 564): “Dolayısıyla böylesi tesislerde A.A. adı kullanılmamalıdır.” Bugün ödünç alma, kapıdaki bir tabeladan daha sessiz. Bir program kendini 12 basamak temelli olarak tanımlıyor, Büyük Kitap’ı okuma listesine koyuyor, grup odasında her salı bir “A.A. toplantısı” yapıyor ve bu toplantıyı faturalandırdığı tedavinin bir parçası olarak broşüründe listeliyor. Bunların hiçbiri onu A.A. yapmaz ve hiçbiri A.A.’yı bundan sorumlu kılmaz. Ama faturayı ödeyen aile A.A.’yı satın aldığına inanır ve yeni gelen A.A.’nın para tutan bir şey olduğuna. Bu akşam deneyin: yakınınızdaki bir toplantı bir kurumun içinde yapılıyorsa, bunun olmasına kimin karar verdiğini ve sandalyelerdeki insanların onu oylayıp ortadan kaldırıp kaldıramayacağını sorun.