Kalsın

A.A. toplantısının kapısında kimin içeri gireceğine karar veren kimse durmaz. Bunu, bunu deneyen sarhoşlar çözdü. İlk Cleveland’da tam bu iş için nöbet tutan adamlar vardı — diğer üyeler onlara “koklayıcılar” diyordu; bir ilk üye bunların “kapıda duran, içeri giren her adamı koklayan adamlar” olduğunu açıkladı (Dr. Bob and the Good Oldtimers). İçki kokusu aramak için. Onların arkasında kurallar duruyordu: önce hastanede yatmanız ya da on üye tarafından ziyaret edilmeniz ya da bir komiteden geçmeniz gerekiyordu. Sonra bir adam, içinde bir iki kadehle içeri girdi. Koklayıcılar onu dışarı atmaya davrandı ve biri şöyle dedi: “Bırakın kalsın. Belki bir şey sızar.” Kaldı. Ayıldı, “hastanede yatmış ya da on üye tarafından ziyaret edilmiş adam kadar ayıktı; bir kural daha gitti. Sonunda, öncü A.A. üyeleri kendi kurallarının o kadarını bozdu ki geriye hiç kural kalmadı!” Açık kapı işte buradan geldi. Bu yüzden bir program sizinle bir sandalye arasına bir değerlendirme, bir kabul ya da bir onay koyduğunda, bunun ne olduğunu anlayın: kapıya geri dönmüş koklayıcılar. Hâlâ içen alkolik, odanın var olmasının bütün nedenidir. A.A., ona hak etmesi için bir koşul koymamayı öğrendi.