Yetkililer

A.A. ilk yetkililerini bir kira sözleşmesindeki imzadan, kazara edindi. New York’un ilk üyeleri bir yuva istedi ve West 24th Caddesi’ndeki eski bir sanatçı kulübünü devraldı (P-17, s. 19). “Birkaç eski üye kira sözleşmesini imzaladı. Boyadık, sildik. Bir yuvamız oldu.” Sonra Bill’in bir sonraki sayfada saydığı baş ağrıları: diktatörler çıldırdı, yönlendirme komiteleri “kendilerinden sonraya arkadaşlarını aday göstermeye çalıştı” ve ayık sarhoşların bile yönlendirilemeyeceğini dehşetle gördü. Ve bütün sorunu anlatan cümle (s. 20): “Kulüp odasının kira sözleşmesini devralmak için bir şirket kuruldu ve böylece” — Bill’in kendi tırnak işaretleri burada — yetkililerimiz oldu. “Bu” yöneticiler “kulübü mü yönetmeli yoksa A.A. dönüşümlü komitesi mi?” Bir tane olan yerde iki otorite ve kimse ikincisini amaçlamamıştı. Yalnızca bir imzaya ihtiyaçları vardı. A.A.’nın çıkardığı ders hiçbir şey imzalama değildi. Şuydu: mülkü ve işi gruptan ayrı tutun, mülkün hesabını verecek kişilerce, böylece bir grup iki otoritesinden hangisinin gerçek olduğunu sormak zorunda kalmaz. Bugünün hâli kira sözleşmesine ihtiyaç duymuyor. Bir tesis odanın, programın ve sandalyenin sahibi ve orada olanlara A.A. diyor. Bu, kulübü yöneten direktörlerdir. Gelenek hangi otoritenin kazandığını zaten yanıtladı: hiçbiri. Bir grup yönetilmez.