Ana sayfa › Kitaplardan A.A. soruları › Kavramlar ve hizmet

Kavram 3: Karar Alma Hakkı nedir ve bir delege grubun söylediği şekilde mi oy vermek zorundadır?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Kısaca:

  • Kavram 3, A.A.’nın dünya hizmetinin her unsuruna (Konferans, vekiller, hizmet şirketleri, personel, komiteler ve yöneticiler) geleneksel bir “Karar Alma Hakkı” veriyor: tanımlı görevleri içinde, hangi sorunları kendilerinin çözeceğine, hangilerini bildireceğine, danışacağına ya da üst makama havale edeceğine kendileri karar verirler.
  • Delege sorusuna Bill W.’nin 1962 tarihli yanıtının iki yüzü var. Gruplar delegelerine talimat verme hakkına gerçekten sahiptir: “Israr ederlerse, bütün A.A. konularında delegelerine yönergeler verebilirler” (Twelve Concepts for World Service, Kavram 3). Ama Bill bunu akıllıca bulmuyordu ve delegelerin nihai oylarını kendi muhakemeleri ve vicdanlarıyla kullanmaları gerektiğini söylüyor.
  • Kavramlardan önce yazılmış olan 1955 Konferans Tüzüğü zaten şöyle diyordu: “Delegeler, vicdanlarının gerektirdiği gibi oy kullanmakta özgür olmalıdır” (The A.A. Service Manual, 2024–2026, Ek K, Özgün Konferans Tüzüğü, 1955).
  • Bu hakkın görevleri de var: önemli bütün eylemleri bildirmek, açıkça tanımlanmış bir yetkiyi aşmamak ve danışılması gerekenlere danışmak.

Daha eski metinler önce

2. Gelenek’in kısa biçimi şöyle biter: “Liderlerimiz güvendiğimiz hizmetkârlardan ibaretlerdir ve bizi yönetmezler” (s. 562). Uzun Biçim’in 9. Geleneği ise şunu söyler: “A.A. içindeki gerçek liderler bütünün güvenilir ve tecrübeli hizmetkârlarından başkası değillerdir” (s. 565).

Bill’in 1947 tarihli denemesi, grup komitelerinin o dönemde kendilerini nasıl gördüğünü anlatıyor: “yalnızca hizmet etme yetkileri vardır, asla emretme yetkileri değil” (P-17, Will A.A. Ever Have a Personal Government?, 1947) ve “Her komite, grubunun isteği olduğuna inandığı şeyi yerine getirir” (P-17, Will A.A. Ever Have a Personal Government?, 1947). Bu, hizmet edenin gruba uymasına yöneliyor; ama “inandığı şey” ifadesi komiteye yine de bir miktar muhakeme payı bırakıyor. On beş yıl sonra Kavram 3, hizmet edenlere açıkça daha fazla takdir yetkisi veriyor.

Özgün Konferans Tüzüğü (1955), delegelere iki özgürlük veriyor: vicdanlarının gerektirdiği gibi oy kullanmak ve “hangi soruların bilgi, tartışma ya da kendi doğrudan talimatları için grup düzeyine götürülmesi gerektiğine karar vermek” (The A.A. Service Manual, 2024–2026, Ek K, Özgün Konferans Tüzüğü, 1955).

Bill’in Kavram 3 denemesi ne diyor (1962)

İlke. Genel sorumlulukları içinde bütün dünya hizmeti kurulları, komiteleri ve yöneticileri “hangi sorunları kendilerinin çözeceğine, hangi konularda rapor vereceğine, danışacağına ya da belirli talimat isteyeceğine” karar vermelidir (Twelve Concepts for World Service, Kavram 3). Bu güven olmadan etkili bir liderlik mümkün değildir.

Yönetmelikler neden yeterli değil? Konferans Tüzüğü geniştir ve “çeşitli biçimlerde yorumlanabilir.” Bir okumaya göre gruplar delegelere istedikleri kadar talimat verebilir; başka bir okumaya göre ise delegeler ve vekiller uygun gördüklerinde talimatları göz ardı edebilir. Bill’in bu sorun için verdiği örnekler:

  • Grupların delegelere talimat vermesi. Bill bu hakkın var olduğunu söyler, ama “iyi yönetim nadiren belirlenmiş bir nihai haklar kümesinin tam olarak kullanılması anlamına gelir” (Dünya Hizmetleri için On İki Kavram, 3. Kavram). Bütün olguların ve tartışmanın önünde olduğu bir Konferans, önceden bağlanmış delegelerden hemen her zaman daha iyi karar verir. “Yine de nihai bir Konferans oylamasında kendi vicdanına göre hareket edemeyen ‘talimatlı’ delege hiç de ‘güvendiğimiz bir hizmetkâr’ değildir; yalnızca bir ulaktır” (Dünya Hizmetleri için On İki Kavram, 3. Kavram).
  • Delegelerin, konuyu daha iyi bilen vekillere aceleyle, kesin talimatlar vermesi.
  • Vekillerin hizmet şirketlerini en ince ayrıntısına kadar yönetmesi; böylece personel “sorumluluğu birbirine yıkan, yalnızca onay damgası basan kişilere dönüşürdü; seçenekleri ya isyan edip istifa etmek ya da boyun eğip çürümek olurdu” (Dünya Hizmetleri için On İki Kavram, 3. Kavram).

Üç olası cevap. Bütün tüzükleri ve görev tanımlarını bir kenara atmak (anarşi); her olasılık için kural eklemek (“fazlasıyla bürokrasi”); ya da liderlere, kendi çerçeveleri içinde, her durumda yetkilerini nasıl kullanacaklarına karar verme güveni göstermek. Bill üçüncüsünü seçiyor; bunu “‘güvendiğimiz hizmetkârları’ öngören İkinci Gelenek’in son kısmından” alıyor (Twelve Concepts for World Service, Kavram 3).

Güvenlik ağı. “Verimsizliği, etkisizliği ya da suiistimali düzeltecek nihai otorite her zaman bolca bulunacaktır” (Twelve Concepts for World Service, Kavram 3): gruplar daha iyi delegeler gönderebilir; Konferans vekilleri kınayabilir ya da yeniden yapılandırabilir; vekiller yöneticileri değiştirebilir.

Uygulamada:

  • A. Konferans, hangi konuları kendisinin karara bağlayacağına ve hangilerini gruplara havale edeceğine karar verir.
  • B. “Konferans Delegelerimiz esas olarak bir bütün olarak A.A.’nın dünya hizmetkârlarıdır; bulundukları bölgeleri temsil etmeleri ancak ikincil bir anlamdadır” (Dünya Hizmetleri için On İki Kavram, 3. Kavram); nihai kararlarda kendi muhakemelerine ve vicdanlarına göre oy verirler.
  • C. Vekiller, ne zaman kendi başlarına hareket edeceklerine ve ne zaman Konferans’a danışacaklarına karar verir.
  • D. Merkez ofis şirketleri, komiteler, personel ve idareciler, ne zaman harekete geçeceklerine ve ne zaman üst makama havale edeceklerine karar verir.

Sınırlar. Karar Alma Hakkı, önemli eylemleri bildirmemek, tanımlı bir yetkiyi sürekli aşmak ya da kendisine danışılması gerekenlere danışmamak için asla bir bahane değildir.

Ruh. “Bütün A.A. programımız, doğrudan karşılıklı güven ilkesine dayanır” (Twelve Concepts for World Service, Kavram 3). “Tanrı’ya güveniriz, A.A.’ya güveniriz ve birbirimize güveniriz” (Twelve Concepts for World Service, Kavram 3).

Sonraki kaynaklar neler ekliyor

P-8 (© 2017) aynı fikri bir kademe aşağıda uyguluyor: gruplar GHT’lerine Karar Alma Hakkı vermek yerine talimat verirse bölgenin elleri kolları bağlanır, GHT’ler delegelere talimat verirse Konferans’ın. Bill’in denemesi gruplardan ve delegelerden, ayrıca Konferans’ın danışabileceği kişiler olarak bölge komitesi üyelerinden ve GHT’lerden söz ediyor; GHT’lere talimat vermeyi bir konu olarak ele almıyor.

Kendiniz okuyun

Kaynaklar

Kaynak Nerede Yazıldığı / ilk yayımlandığı
Alcoholics Anonymous, Ek I, İkinci Gelenek; Uzun Biçim Dokuzuncu Gelenek s. 562, 565 1946; 1950’ye kadar kısa biçim
P-17, Will A.A. Ever Have a Personal Government? (Bill W.) — Grapevine, 1947
Konferans Tüzüğü, özgün metin, 3. Madde The A.A. Service Manual, 2024–2026, Ek K 1955
Alcoholics Anonymous, Ek VII, Kavram 3 (kısa biçim) s. 574 Kavramlar 1962; kısa biçim 1971
Twelve Concepts for World Service (Bill W.), Kavram 3 The A.A. Service Manual içinde, 2024–2026 baskısı 1962
P-8, The Twelve Concepts for World Service Illustrated — ilk basım 1986; © 2017

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısadır ve kaynağı belirtilir; Büyük Kitap, Service Manual ile Twelve Concepts for World Service ve P-8 © A.A. World Services, Inc.’e aittir; P-17 yazıları © AA Grapevine, Inc.’e aittir.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.