“Turn it over” Büyük Kitap’ta var mı?

Basamakları, Gelenekleri, Kavramları ve Büyük Kitap alıntılarını A.A.’nın 2022 Türkçe baskısından (“Adsız Alkolikler”), Önsöz’ü ve Huzur Duası’nı A.A. Türkiye’nin yayımladığı şekliyle aktarıyoruz. Basamak 12’de İngilizcesi ve A.A. Türkiye’nin toplantılarda okuduğu metin “bu mesajı alkoliklere taşımaya” der. A.A.’nın Türkçe metni olmayan yerlerde çeviri bizimdir. Sayfa numaraları İngilizce 4. baskıya göredir; Türkçe baskıda aynı yer genellikle 13–25 sayfa sonradır. İngilizcesini okuyun

Aramanın bulduğu

Tüm kaynaklarımızda “turn it over”, “turned it over”, “turn everything over”, “turn(ed) ... over” ve “God’s hands” ifadeleri, sayfa geçişleri birleştirilerek arandı.

• Program metni, önsözler, ekler: “turn it over” yok. “Turn ... over” yalnızca Üçüncü Basamak’ta ve açıklamasında geçer (s. 59, 60). “In God’s hands” s. 80, 100, 120 ve 124’te geçer.
• Kişisel hikâyeler (dördüncü baskı, 2001): “Korkuyu Yenen Adam” (Bölüm I), yazarın hastaneden yeni çıkmış ve Eylül 1938’de Dr. Bob’un evinde, “yabancı bir şehirde” odasına kapanmış, korkuya kapılmış halde şöyle dua ettiğini anlatır: “Tanrım, on sekiz yıldır bu sorunla baş edemedim. Lütfen bunu sana teslim etmeme izin ver.” (s. 251). “Hekim, Kendini İyileştir!” (Bölüm II), alkoliğe “bütün işi başka birine teslim etmesi” gerektiğinin söylenmesine duyduğu öfkeyi anlatır (s. 306).
• 1939’da basılıp sonradan çıkarılan hikâyeler (Experience, Strength and Hope, 2003): bir ifade olarak yok. “The Back-Slider” (“Geri Kayan”), hayatını “her gün Tanrı’nın ellerine” bırakarak sonuç alır (Experience, Strength and Hope, 2003).
• Dr. Bob and the Good Oldtimers (1980): Akron ve Cleveland üyeleri arasında 1939’da yaşanan ayrılığı anlatırken kitap, “Belki Dr. Bob bunu sadece Tanrı’ya bırakmıştı.” diye tahmin eder (Dr. Bob and the Good Oldtimers, 1980) ve o sırada ona atfedilen sözleri aktarır: “Bu şeyler için endişelenmenin faydası yok.” (Dr. Bob and the Good Oldtimers, 1980). Bu, 1980 tarihli kitabın önerisidir; Dr. Bob’un kendi ifadesi değildir.

Üçüncü Basamak neyi teslim eder ve kitap bunu nasıl açıklar (s. 59–64)

Üçüncü Basamak, “İrademizi ve hayatımızı anladığımız anlamdaki Tanrı’ya teslim etmeye” karar vermektir (s. 59). Kitap bunu burada bırakmaz: “Peki, bununla tam olarak neyi kastediyoruz ve neler yaptık?” (s. 60).

• Neden. “Bizden istenen ilk koşul, hayatını kendi kendine idare etmeye çalışan hiç kimsenin bunda başarılı olamayacağını idrak etmemizdi.” (s. 60). Kendi iradesiyle hareket eden adam, bütün oyunu tek başına yürütmeye çalışan bir aktöre benzer (s. 60–61) ve bencillik “bütün problemlerimizin kökü” olarak gösterilir (s. 62).
• Ne değişir. “Her şeyden önce Tanrı’yı oynamayı bırakmamız gerekiyordu.” (s. 62). “Sonrasında bu hayat denen oyunda yönetmenimizin Tanrı olmasına yönelik bir karar verdik.” (s. 62). Bununla “Yeni bir Patron’umuz vardı.” (s. 63).
• Sözler. Üçüncü Basamak duası: “Tanrım, kendimi sana bırakıyorum. Beni istediğin şekle sok.” (s. 63). Bkz.: Üçüncü Basamak duası nedir ve nerede?
• Sonra ne geliyor. “Bu sadece bir başlangıçtı” (s. 63). “Bundan sonra yeni bir safhaya geçtik” (s. 63), yani vicdan muhasebesi; çünkü karar, hemen ardından yoğun bir çaba gelmedikçe pek kalıcı bir etki bırakamazdı. Kitabın sözleriyle: “içimizde bizi köstekleyen şeylere karşı koymalı veya kurtulmalıydık ki bu kararımızın etkileri kalıcı olsun” (s. 64).

Bill hastanede aynı şeyi yaptığını anlatır: “Kendimi koşulsuzca O’nun ilgisine ve yönlendirmesine bıraktım.” (s. 13) ve “Bütün konularda hepimizi yöneten Işığın Babası’na yönelmeliydim.” (s. 14).

Bir sorunu Tanrı’nın ellerine bırakmak

Program metni belirli sıkıntıları teslim etmekten de söz eder; “turn it over” ifadesi de çoğu zaman bu anlamda kullanılır:

• Onu mahvedebilecek bir telafiyle karşı karşıya kalan bir adam “Sonucu Tanrı’ya bırakması gerektiğini yoksa yeniden içkiye başlayacağını sezdi” (s. 80). Ardından telafiyi herkesin önünde yaptı (s. 80).
• Kocası yeniden içmiş bir eşe: “Eğer bir tekrarın önüne geçilecekse diğer her şeyle beraber bu sorunu da Tanrı’nın ellerine bırakın.” (s. 120).
• “Geriye dönüp baktığımızda, irade gücümüzle bırakabileceğimiz noktadan sonra da yıllarca içmeye devam ettiğimizi görüyoruz. Her kim bu tehlikeli alana girdiğini düşünüyorsa bir yıl alkolü bırakmayı denesin. Gerçek bir alkolikse ve durumu ilerlemişse başarı şansı çok az olacaktır. İçkiye yeni başladığımız zamanlarda bir yıl ya da daha fazla süre ayık kaldığımız oldu; tabii, sonrasında tekrar ağır içicilere dönüştük. Hatırı sayılır bir süre bırakabiliyor olsanız da hala potansiyel alkolik olabilirsiniz. Bu kitaba başvuranların pek azının bir yıl gibi bir süre içmeden 1 Bu kitabın yayımlandığı zaman için doğru. Fakat 2003 tarihli bir A.B.D/Kanada üyelik anketi Adsız Alkoliklerin beşte birinin otuz yaş ve altı olduğunu gösterdi. durabileceğini düşünüyoruz. Bazıları bu kararı almalarının ertesi günü sarhoş olacak, diğerleri ise birkaç hafta içinde yeniden içmeye başlayacaktır. Sosyal içici olmayı başaramayanlar için asıl soru, alkolün nasıl tamamen bırakılacağıdır. Tabii ki okuyucunun bırakmayı arzuladığını varsayıyoruz. Böyle birisinin manevi olmayan bir temelde bırakıp bırakamayacağı, içip içmeme konusundaki seçim gücünü ne derece kaybettiğine bağlıdır. Birçoğumuz oldukça sağlam karakterli olduğumuz kanaatindeydik. Sonsuza dek bırakmak için inanılmaz bir arzu vardı içimizde. Gel gör ki bu imkânsızdı. Bildiğimiz kadarıyla alkolizmin en güç yanı da budur: Ne kadar arzu edilirse edilsin, ne kadar elzem olursa olsun, tek başına içkiyi bırakma yeteneğinin olmaması. O halde okurlarımıza, bizden biri olup olmadıklarına karar vermeleri için nasıl yardımcı olmalıyız? Belirli bir süre bırakma deneyi yardımcı olacaktır. Fakat biz yine de alkolizmden muzdarip olanlara ve belki de tıp cemiyetine daha büyük bir hizmette bulunabileceğimize inanıyoruz. Bunun için, yeniden içmeye başlamadan önce yaşanan bazı zihinsel durumlardan söz edelim; zira bizce meselenin kilit noktası budur. Çaresizce ilk kadeh deneyini tekrarlayıp duran bir alkoliğin zihninde ne tarz bir düşünce hâkimdir? Onu boşanmanın ya da iflasın eşiğine getiren alkol dolu bir gecesinin ardından işittiği nasihatleri unutup, yine doğrudan doğruya içmeye giden bir alkolik, çevresindekileri hayrete düşürür. Neden yapar bunu? Ne geçmektedir aklından? İlk örneğimiz, kendisinden Jim olarak bahsedeceğimiz bir arkadaş. Bu adam güzel bir eşe ve aileye sahip. Kârlı bir otomobil şirketinin mirasçısı. Dünya savaşına katılmış ve takdire şayan bir sicille terhis olmuş. İyi bir satıcı. Herkes tarafından seviliyor. Asabi mizacı dışında görebildiğimiz kadarıyla normal, akıllı bir adam. Otuz beş yaşına kadar hiç içmemiş. Ama içkiye başladık57 tan birkaç yıl sonra o kadar saldırgan ve kavgacı bir hâle gelmiş ki akıl hastanesine kapatılması gerekmiş. Hastaneden çıktıktan sonra bizimle temasa geçti. Kendisine alkolizm hakkında bildiklerimizi ve bulduğumuz yanıtı anlattık. Denemeyi kabul etti. Ailesi yeniden bir araya geldi. İçki yüzünden kaybettiği şirketince satış elemanı olarak çalışmaya başladı. Bir süre her şey yolunda gitti, ancak Jim manevî yönünü geliştirmeyi ihmâl etti. Kısa aralıklarla kendini en az altı kez sarhoş olarak buldu ve bu onu dehşete düşürdü. Her içişinden sonra onunla konuşarak, neden böyle olduğunu anlamasına gayret ettik. Sonunda gerçek bir alkolik olduğunu ve durumunun çok ciddi olduğunu kabul etti. Eğer içkiye devam ederse akıl hastanesine geri gideceğinin bilicindeydi. Çok sevdiği ailesini kaybetmek ise asla istemiyordu. Ama yine sarhoş oldu. Bize tam olarak ne olduğunu anlatmasını istedik. Hikâyesi şöyleydi: “Salı günü işe geldim. Bir zamanlar sahibi olduğum şirkette satıcı olmak zorunda kalmama canımın sıkıldığını hatırlıyorum. Patrona birkaç laf söyledim; ciddi bir şey değil ama. Sonra belki bir satış yaparım umuduyla potansiyel bir müşteriyi görmek üzere şehir dışına gitmeye karar verdim. Yolda acıktığımı hissettim. Yol kenarında, içinde barı da olan bir lokantada durdum. İçmek gibi bir düşüncem yoktu. Sadece bir sandviç alırım, diyordum. Bir de senelerdir geldiğim bu tanıdık yerde bir araba alıcısı bulabilirim belki, diye düşündüm. Ayık olduğum dönemde de burada birçok kez yemek yemiştim. Oturdum ve bir sandviçle bir bardak süt söyledim. Hâlen bir şey içmek niyetinde değildim. Sonra bir sandviçle bir bardak daha süt içmeye karar verdim. “Birdenbire sütün içine bir bardak viski katarsam, dolu mideye bir şey yapmayacağı fikri geçti aklımdan. Viskiyi söyledim ve sütün içine döktüm. İçimin derinliklerinden bir ses doğru yapmadığımı söylüyordu ama ben viskiyi tok karnına içtiğimden, her zamanki tesirini göstermeyeceğinden emindim. Deney o kadar başarılı oldu ki bir viski daha söyleyip yine sütle karıştırdım. Sorun yok gibi görünüyordu; ben de bir kez daha denedim.” Böylece Jim için bir hastane serüveni daha başlamış oldu. Alkolün neden olduğu zihinsel ve fiziksel ıstırap bir yana, ailesini ve işini bir kez daha kaybetmiş ve yine hastaneye yatırılmıştı. Oysa bir alkolik olarak, kendisi hakkında bir hayli bilgiye sahipti. Yine de, içmemesi için bütün sebepleri bir kenara iterek, sırf sütle karıştırdığı ve tok karnına içtiği için viskinin dokunmayacağı gibi ahmakça bir düşünceye kapılabilmişti! Tam kelime anlamı ne olursa olsun, biz buna net olarak delilik diyoruz. Düzgün düşünme yeteneğinin bu derece kaybedildiği bir durum başka nasıl adlandırılabilir? Bunun uç bir örnek olduğunu düşünebilirsiniz. Fakat bizim için hiç de ihtimal dışı değil; zira zaman zaman bu tarz düşüncelere kayma bizim karakteristik özelliğimizdir. Belki zaman zaman sonuçlar hakkında Jim’den biraz daha düşünceli davrandığımız olmuştur. Ama nihayetinde, mantığın aksi yönünde çalışan ve ilk kadehi içmek için saçma bahaneler bulan tuhaf bir akli durumun, deli bir düşünce tarzının esiriydik hepimiz. Mantığımız bizi alkolden alıkoyamadı, deli düşünce galip geldi hep. Biz de hep sorduk kendi kendimize: “Böyle bir şey nasıl mümkün olabiliyor?” Bazı durumlarda gerginlik, kızgınlık, endişe, depresyon, kıskançlık ve benzeri sebeplerden ötürü, haklı olduğumuzu düşünerek bilinçli şekilde sarhoş olmak için içtik. Ama sonunun ne olduğunu bildiğimizden, hiçbir nedenin içmemizi meşrulaştıramayacağını kabul etmek zorundayız. Şimdi görüyoruz ki ara sıra değil de devamlı içmeye başladığımız zamanlarda, böyle yoğun içmemizin ortaya çıkabileceği korkunç sonuçlar üzerine pek de ciddi ve etkin bir şekilde düşünmemişiz. Bizim o ilk kadeh karşısındaki tutumumuz, ana yolda sağına soluna bakmadan, trafiğe hiç aldırmadan kuralsızca yürüyen birininki kadar saçma ve anlaşılmaz. Bu kişi, diyelim ki hızla giden araçların arasında yürümekten heyecan ve zevk duymakta. Tüm uyarılara rağmen kendini bu şekilde eğlendirmeye devam eder bir süre. Bu noktaya kadar, onu eğlenmek konusunda acayip fikirleri olan aptal biri olarak niteleyebilirsiniz. Bir yerden sonra artık şansı yaver gitmez ve art arda birkaç kez hafif şekilde yaralanır. Normal birisiyse, bu işe artık bir son vermesini beklersiniz. Ama bu kişi vazgeçmez, yeniden bir aracın altında kalır ve kafatası çatlar. Hastaneden çıktıktan sonraki hafta hızlı giden bir tramvay kolunu kırar. Size kuralsızca yürümekten tamamen vazgeçtiğini söyler fakat birkaç hafta sonra kendini yine bir aracın altında bulur; bu kez iki bacağı birden kırılmıştır. Bu davranışı, dikkatli olacağına ya da sokaklardan büsbütün uzak duracağına dair kesintisiz vaatleri eşliğinde yıllar sürer gider. Sonunda artık çalışamayacak hale gelir; eşi onu terk eder ve kendisi de alay konusu olur. Bu huyundan vazgeçmek için bilinen her türlü yöntemi dener. Sonunda bir umutla gider hastaneye yatar. Fakat çıktığı gün bir itfaiyenin önüne atlar ve belkemiğini kırar. Böyle birisi delidir, öyle değil mi? Örneğimizin oldukça saçma olduğunu düşünebilirsiniz. Ama gerçekten de öyle mi? Yaşadıklarımızdan yola çıkarak söylüyoruz ki kuralsızca yürüme yerine alkolizmi koyarsak örnek bize tam olarak uyuyor. Başka konularda ne kadar zeki olursak olalım, söz konusu alkol olduğunda delirmişçesine sapıtıyoruz. Bunlar ağır sözler ama doğru değil mi? Ne düşündüğünüzü tahmin edebiliyoruz: “Söyledikleriniz doğru olsa da bize tam olarak uymuyor. Bu belirtilerin bazılarının bizde olduğunu kabul ediyoruz ama sizin gittiğiniz kadar aşırı uçlara hiç gitmedik ve muhtemelen gitmeyiz de. Zira anlattıklarınızdan sonra kendimizi o kadar iyi tanıdık ki böyle şeylerin tekrarlanması mümkün değil. Alkol yüzünden hayatımızdaki her şeyi kaybetmedik ve kaybetmeye de niyetimiz yok. Bizi bilgilendirdiğiniz için teşekkürler.” Alkolik olmayan ama hâlihazırda akılsızca ve ağır şekilde içen, beyinleri ve vücutları bizimkiler kadar hasar görmediği için alkolü azaltabilen ya da bırakabilen bazı insanlar için bu durum geçerli olabilir. Ama gerçek ya da potansiyel bir alkoliğin, sadece kendini tanımakla içkiyi bırakması hemen hemen mümkün değildir. Acı tecrübelerimiz sonucu öğrendiğimiz bu noktayı, alkolik okurlarımızın da iyice anlaması için tekrar ve tekrar vurgulamak istiyoruz. Size bir örnek daha verelim: Fred tanınmış bir muhasebe firmasının ortağı. İyi bir geliri, güzel bir evi, mutlu bir evliliği ve gelecek vadeden üniversite çağında çocukları var. O kadar sempatik bir karakteri var ki herkesle arkadaş olabiliyor. İşinde çok başarılı. Dışarıdan bakıldığında istikrarlı ve dengeli birisi. Ne var ki o bir alkolik. Fred’i ilk kez bir yıl önce, aşırı sinirli ve kaygılı halinden ötürü iyileşmek için yattığı hastanede gördük. İlk kez böyle bir şey başına geliyordu ve büyük utanç içerisindeydi. Alkolik olduğunu kabul etmiyor ve hastaneye sinirlerini yatıştırmak için yattığını söylüyordu. Doktor ise vaziyetinin sandığından daha kötü olabileceğini ima etmişti. Sonraki birkaç gün durumundan dolayı karamsarlığa kapıldı. Sonunda içkiyi tamamıyla bırakmaya karar verdi. Karakterine ve iradesine son derece güvendiği için bırakamamak aklının ucundan dahi geçmiyordu. Fred alkolik olduğuna inanmadığı için manevi yönden bir çözüm yolunu kabul etmesi de düşünülemezdi. Ona alkolizm hakkında bildiklerimizi anlattık. İlgisini çekti ve belirtilerden bazılarına sahip olduğunu kabul etti. Ama bunları düzeltmek için kendi gayretlerinin yetersiz kalacağına inanmıyordu. Utanç verici hastane tecrübesinin ve öğrendiği bilgilerin, hayatının geri kalanı boyunca onu ayık tutmaya yeteceğine emindi. Kendini tanımış ve anlamış olması onun için yeterliydi. Bir süre Fred’den haber almadık. Bir gün yine hastanede olduğunu duyduk. Bu kez durum daha ciddiydi, epey sarsılmıştı. Kısa süre sonra, bizimle görüşmek için sabırsızlandığını söyledi. Anlattığı hikâye hepimize bir şeyler öğretecek nitelikteydi. Karşımızda, içmek için hiçbir sebebi bulunmayan, diğer bütün meselelerini mantığı ve azmiyle çözebilen fakat alkol karşısında duramayıp yine yere serilen bir adam vardı. Hikâyeyi onun ağzından dinleyelim: “Alkolizm hakkında anlattıklarınızdan oldukça etkilenmiştim; açıkçası, bir daha ağzıma alkol koymayacağıma inanıyordum. O ilk kadehten önce, bir alkoliğin kafasından geçen delice düşünceleri anlatışınız hep aklımdaydı ve bütün öğrendiklerimden sonra böyle bir şeyin bana olmayacağından gerçekten emindim. Çoğunuz kadar kötü durumda olmadığıma ve diğer kişisel sorunlarımı çözmekte başarı gösterdiğime inanıyordum. Bu yüzden, sizin kadar kötü bir noktaya gelmeyeceğimi düşündüm. Zaten bunu bir irade meselesi olarak gördüğümden kendime olan güvenim tamdı. “Bu düşünce yapısında işlerimi devam ettirdim ve bir süreliğine her şey yolunda gitti. Uzatılan kadehleri geri çevirmekte bir sorun yaşamıyordum ve artık bir ara kendi kendime bu olayı neden bu kadar büyüttüğümü sormaya başladım. Bir gün, bir iş için Washington’a gittim. Ayık geçirdiğim zaman zarfında, daha önce de şehir dışına çıktığım için ortada endişelenecek bir durum yoktu. Fiziksel olarak iyi hissediyordum. Acil bir sorunum ya da herhangi bir kaygım da yoktu. İşim yolunda gitti; keyifliydim ve ortaklarımın da öyle olacağını biliyordum. Güzel bir günün akşamıydı; ufukta tek bir bulut dahi yoktu. “Otelime döndüm ve akşam yemeği için üstümü değiştirdim. Yemek salonunun kapısından geçerken yemekle beraber birkaç kokteylin güzel gideceği düşüncesi aklımdan geçti. Hepsi bu. Fazlası değil. Bir kokteyl ve yemeğimi sipariş ettim. Sonra bir kokteyl daha söyledim. Yemekten sonra yürüyüş yapmaya karar verdim. Otele dönünce, birdenbire yatmadan önce bir viskinin iyi gideceğini düşündüm. Bara geçtim ve bir kadeh içtim. Hatırladığım kadarıyla o gece birkaç, ertesi sabah ise birçok kadeh içtim. New York’a giden bir uçakta olduğumu ve iniş yerinde, eşimin yerine dost canlısı bir taksi şoförü bulduğumu hayal meyal hatırlıyorum. O şoför bana birkaç gün eşlik etti; o süreçte nereye gittiğim ya da ne söyleyip ne yaptığım konusunda pek fazla şey bilmiyorum. Bunu da hastaneye yatışım ve beraberinde gelen dayanılmaz zihinsel ve fiziksel acılar takip etti. Biraz kendime geldikten sonra Washington’da olanları tüm ayrıntılarıyla düşünmeye başladım. İçkiye karşı boş bulunmuş ve üstelik o ilk kadehi içme arzusuna hiç direnç göstermemiştim. Bu defa sonuçları hiç ama hiç düşünmemiştim. İçkileri sanki zencefilli gazoz gibi birbiri ardına devirmiştim. Alkolik arkadaşlarım, eğer alkoliksem yeri ve zamanı geldiğinde bir şekilde mutlaka tekrar içeceğimi öngörmüşler, bir savunma geliştirmiş olsam bile, günün birinde içmek için saçma bir sebep karşısında boyun eğeceğimi söylemişlerdi. Tam da öyle oldu. Bütün bunlar başıma geldi. Bunu açıklıkla gördüğüm zaman alkolik olduğumu kabul ettim; başka açıklamaya gerek yoktu. İrademin ve kendimi tanımış olmamın, o korkunç an geldiği zaman hiçbir işe yaramadığını gördüm. Bir sorun karşısında umutsuzca mağlup olduğunu söyleyen insanları hiç anlamazdım. O an anladım işte. Ezici bir darbeydi. “Adsız Alkolikler’in iki üyesi beni görmeye geldiler. Yüzlerinde bir gülümsem vardı ve bu benim hoşuma gitmedi. Kendimi artık bir alkolik olarak görüp görmediğimi ve bu sefer yenilgiyi kabul edip etmediğimi sordular. İki soruya da olumlu cevap vermek zorunda kaldım. Washington’da göstermiş olduğum alkolik davranışlarının tam bir umutsuz vaka olduğunu söyleyip örnekler verdiler. Kendi hayatlarından, yaşadıkları benzer durumlardan bahsettiler. Tüm bunların sonucunda, bu sorunu kendi başıma halledebileceğime dair inancım tamamıyla sona erdi. “Daha sonra, buldukları manevi çözümü ve yüzlerce kişinin başarıyla uyguladığı programı anlattılar. Kiliseye yalnızca gös63 termelik devam eden biri olsam da tavsiyelerinin akıldan uzak şeyler olmadığım düşündüm. Ne var ki izlenecek program makul olmasına rağmen çok ağır ve kesindi. Yaşamım boyu edindiğim bazı görüşlerden tamamıyla vazgeçemem gerekiyordu. Bu kolay bir şey değildi. Fakat yöntemi takip etmeye karar verdiğim andan itibaren, alkolik durumumdan kurtulmuşum gibi garip bir hisse kapıldım. Sonradan anlaşılacağı üzere, gerçekten de öyle olmuştu. “Manevi prensiplerin benim bütün problemlerimi çözebileceğini keşfetmek de en az alkolikliği kabul etmek kadar önemliydi. O andan itibaren çok daha doyurucu, huzurlu ve yararlı bir yaşantıya başladım. Eski hayatım da kötü değildi fakat şu anda yaşadığım en kütü anları bile geçmiş yaşantımın en iyi anlarıyla değişmem. Eski hayatıma dönmek mümkün olsa bile, artık kesinlikle istemem.” Fred’in hikâyesi ortada. Onun durumunda olan binlerce insana ilham vermesini umuyoruz. O, içkinin zararını sadece bu kadar gördü. Maalesef pek çok alkolik ancak en kötüsünü yaşadıktan ve çok fazla zarar gördükten sonra bu programı izlemeye başlıyor. Birçok doktor ve psikiyatrist bizimle aynı görüşte. Dünyaca ünlü bir hastanenin tanınmış doktorlarından biri, yakın zamanda bize şu açıklamada bulundu: “Bir alkoliğin durumunun umutsuzluğu hakkında söylediklerinize katılıyorum. Hikâyelerini duyduğum iki alkolik için ilahi yardım dışında hiçbir umudun olmadığına şüphe götürmeyecek şekilde eminim. Şayet hasta olarak bu hastaneye gelseydiniz, elimden gelse sizi kabul etmek istemezdim. Sizin gibi insanların durumu gerçekten yürek parçalayıcı. Dindar birisi olmasam da sizinki gibi vakalarda manevi yaklaşıma inanılmaz saygım var. Çoğu durumda neredeyse başka hiçbir çözüm yolu yok.” Bir kere daha tekrarlayalım: Bir alkoliğin ilk kadeh karşısında hiçbir etkili zihinsel savunması yoktur. Çok nadir birkaç vaka hariç, ne alkoliğin kendisinin ne de başka bir insanın onun için böyle bir savunmayı sağlaması mümkün değildir. Onun savunması, ancak daha Üstün bir Güç’ten gelecektir. DÖRDÜNCÜ BÖLÜM BİZ, AGNOSTİKLER Önceki bölümlerde alkolizm hakkında bir şeyler öğrendiniz. Alkolik olanla alkolik olmayan arasındaki ayrımı açıklığa kavuşturduğumuzu umuyoruz. Eğer gerçekten istediğiniz halde bırakamıyor ya da içtiğiniz miktarı kontrol etmekte zorlanıyorsanız, büyük olasılıkla alkoliksiniz. Eğer durumunuz buysa, sadece manevi bir deneyimin üstesinden gelebileceği bir hastalığın pençesindesiniz demektir. Ateist ve agnostikler için böylesi bir deneyim imkânsız görünebilir; ancak özellikle de kişi umutsuz türden bir alkolikse, mevcut haliyle devam etmesi felaket anlamına gelecektir. Bir alkoliğin feci ölümüne mahkûm olmak yahut maneviyata dayalı bir hayat yaşamak... Seçimin çok kolay olmadığının farkındayız. Ancak o kadar zor da değil. Derneğimizin ilk kurulduğu dönemlerde, kardeşlerimizin neredeyse yarısı tam da bu tipte insanlardı. Başlarda, gerçek bir alkolik olmadığını ümit ederek bazılarımız bu maneviyat konusundan kaçındı. Fakat bir süre sonra ya hayatın manevi temelini bulmamız gerektiği ya da kaçınılmaz sona doğru gideceğimiz gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kaldık. Belki sizin için de böyle olacak. Ama canınızı sıkmayın; aşağı yukarı yarımız ateist ya da agnostik olduğumuzu düşünüyorduk. Edindiğimiz tecrübeler, endişeye yer olmadığını gösteriyor. Eğer sadece bazı ahlak kuralları ya da daha iyi bir yaşam felsefesi alkolizmi yenmede yeterli olsaydı, çoğumuz şimdiye dek çoktan iyileşmiş olurduk. Ama ne kadar denersek deneyelim ahlaki değerlerin ve felsefelerin bizi kurtarmadığını gördük. Ahlaklı olmaya gayret ettik, felsefelerde huzur bulmaya çalıştık. Hatta bunları bütün irademizle gönülden hayata geçirmeyi istedik; ama gerekli güç orada değildi. Gücümüz de irademiz de yetmedi ve biz yine yenildik. Gücümüzün yetmemesi en büyük engeldi. Bizi yaşatacak bir güce ihtiyacımız vardı ve bu kendimizden Daha Üstün bir Güç olmalıydı. Burası açık ve net. Ama nerede ve nasıl bulacaktık bu bizden Üstün Güç’ü? Bu kitap tam da bu konuyla ilgili. Başlıca amaç, sorunlarınızı çözecek sizden daha Üstün bu Güç bulmanıza yardımcı olmaktır. Bu, ahlaki olduğu kadar maneviyata da dayandığına inandığımız bir kitap yazdığımız anlamına geliyor. Dolayısıyla, şüphesiz Tanrı’dan söz edeceğiz. İşte, agnostiklerle ilgili sorun bu noktada başlıyor. Çoğu zaman, yeni bir arkadaşla alkol problemi hakkında konuştuğumuz ve ona kendi yolumuzu açıkladığımızda, yüzünde bir umut ışığı yandığını görürüz.” (s. 100).
• Gün boyunca On Birinci Basamak, “tedirgin olursak ya da şüpheye düşersek” bir ara vermemizi, doğru düşünceyi ya da eylemi istememizi ve “İraden tecelli edecektir” demeyi söyler (s. 87–88).

Sonucu Tanrı’ya bırakmak bu sayfalarda eylemin yerini almaz: adam (s. 80) yine de telafisini yapar ve Üçüncü Basamak’taki teslimiyetten sonra vicdan muhasebesi yine de yapılır (s. 63–64). Eşe (s. 120) aynı bölümde kocasını neşelendirmesi ve onu cazibeden korumaya çalışmaması söylenir (s. 120).

Kendiniz okuyun

• 5. Bölüm, “Programımız Hakkında” (How It Works) (ss. 58–64): https://www.aa.org/sites/default/files/2021-11/en_bigbook_chapt5.pdf
• 6. Bölüm, “Uygulamaya Geçiş” (s. 80, 87–88): https://www.aa.org/sites/default/files/2021-11/en_bigbook_chapt6.pdf
• 1. Bölüm, “Bill’in Hikâyesi” (s. 13–14): https://www.aa.org/sites/default/files/2021-11/en_bigbook_chapt1.pdf
• 8. Bölüm, “Eşler İçin” (s. 120): https://www.aa.org/sites/default/files/2021-11/en_bigbook_chapt8.pdf
• Kişisel hikâyeler, Bölüm I, “Korkuyu Yenen Adam” (s. 251): https://www.aa.org/sites/default/files/2021-11/en_bigbook_personalstories_partI.pdf
• Dr. Bob and the Good Oldtimers ve Experience, Strength and Hope, A.A. World Services tarafından satılır: https://onlineliterature.aa.org

Kaynaklar

Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Alıntılar kısadır ve kaynağı belirtilmiştir; Büyük Kitap, Experience, Strength and Hope ve Dr. Bob and the Good Oldtimers © A.A. World Services, Inc.

Bu sayfalar A.A. hakkındaki soruları, A.A.’nın kendi yayımladığı literatüre dayanarak yanıtlar; literatür baştan sona okunmuştur ve her alıntı, atıf yapılan sayfayla (İngilizce aslıyla) kelimesi kelimesine karşılaştırılmıştır. Recovery Starts bağımsızdır ve Adsız Alkolikler ile bağlantılı değildir. Neleri okuduk ve her kaynak ne zaman yazıldı.