Her Grubun İçinde

A.A. kimsenin yönetemeyeceği kadar hızlı büyüdüğünde tehlike, birinin yine de denemesiydi ve cevap, her grubun ortak ilkeler altında kendini yönetmesine izin vermekti. Büyük Kitap 1941’de 8.000 üyeden söz eder ve önsözü herkesin korktuğu şeyi sorar (s. xviii): “Üyelik, liderlik ve para üzerine çekişmeler ortaya çıkar mıydı?” Bir sonraki sayfada cevaplar (s. xix): “Yakın zamanda A.A. tam da bu sorunlar tarafınca her yandan sarılmış, sıkıntılar her grubun içinde baş göstermişti.” Hiçbir ofis, binlerce grup kavgasına posta yoluyla hakemlik edemezdi ve buna hakkı da yoktu. Bu yüzden önsöz şöyle devam eder: “A.A. gruplarının ve bir bütün olarak A.A.’nın hayatta kalmasına ve etkili şekilde işlevini yerine getirmesine yönelik prensipleri de bir evrime tabi tutmak zorunda kaldık.” İki düzeye dikkat edin: gruplar ve bir bütün olarak A.A. Dördüncü Gelenek’in biçimi budur. Uzun Biçim (Büyük Kitap, s. 563) her gruba kendi işlerini verir, “vicdanları hariç bir otoriteye karşı sorumlu” olmamasını sağlar ve bir bütün olarak A.A. için yalnızca herkesi ilgilendireni ayırır. Bugün korku, bir hakem talebi olarak geri geliyor: bir grubun kavgasını onun yerine çözmesi istenen bir ofis, bir bölge ya da bir program. Bu akşam deneyin: grubunuz bir kavgaya tutuştuğunda bunu kimin çözmesini beklediğini ve o kişinin buna hakkı olup olmadığını sorun.