Sel

Saturday Evening Post Mart 1941’de Amerika’ya A.A.’yı anlattığında, mektuplar bir hava olayı gibi bastırdı. Önce yüzlerle, sonra binlerle gelen yardım çağrıları küçük New York ofisine yağdı — her biri bir alkolik ya da bir alkoliğin eşi, bu gece ne yapacağını soruyor. Üyeler, üyelerin yaptığını yaptı: daktilo yazabilen her A.A. kadınını ve A.A. eşini toplayıp Yirmi Dördüncü Sokak’taki kulüp binasının üst katını acil bir merkeze çevirdiler. Yetmedi. Gönüllüler hazır mektuplara yönelmeye başladı ve ofis bunu reddetti; Bill W.’nin yazdığı bir nedenle (A.A. Comes of Age): “Her adaya ve ailesine sıcak, kişisel bir mektup gönderilmeli.” Ölmekte olan biri bir genelgeye cevap vermez. Ama sel, üyelerin bütün boş akşamlarını aştı ve Bill teslimiyeti kaydetti: yazışma o kadar büyümüştü ki “kalıcı ücretli yardıma ihtiyacımız olacağını gördük. Gönüllüler durumu idare edemiyordu.” Gruplardan üye başına yılda bir dolar istendi ve Bill’in yazdığı gibi, “kadroya iki düzenli ücretli çalışan ekleyebildik.” Satın alınana dikkatle bakın: daktilo. A.A.’nın kendi ofisinin, postaya cevap vermesi için tuttuğu iki ofis çalışanı. Temel emek, dürüst bir ücretle ödendi — böylece mektupların içindeki mesaj karşılıksız kalabildi. Hâlâ öyle işliyor.