Ona Hayır Dedikleri Gece

Yıl 1937. Bill beş parasız, Lois bir mağazada çalışıyor ve Clinton Street’teki evleri, pansiyon ücreti ödemeyen alkoliklerle dolu. Bill’in ayıldığı hastanenin sahibi Charlie Towns onu çağırıyor ve bir teklifte bulunuyor: “Sana bir ofis, iyi bir avans hesabı ve kârdan çok sağlıklı bir pay vereceğim. Önerdiğim şey tamamen etik.” Sonra son darbe: “Bir meslek dışı terapist olabilirsin, hem de bu işteki herkesten daha başarılı.” Bill bunun üstünde olduğunu hiç iddia etmedi: “Meslek dışı bir terapist olmakta hiçbir yanlış yoktu.” Lois’i düşündü. Alacaklılarını düşündü. Eve dönerken metroda bir ayet bir yol gösterme gibi geldi — “İşçi ücretini hak eder” — ve kararını verdi. Sonra gruba anlattı. Oturup kaldılar. Sonra içlerinden biri kendini toparladı: “Charlie’nin teklifinin etik olduğunu söylüyorsun. Elbette etik. Ama bizim elimizdeki şey yalnızca etikle yürümez; daha iyi olmak zorunda.” Ve sonunda: “Bu bir ölüm kalım meselesi Bill ve en iyisinden azı olmaz.” Biri ona kendi sözünü hatırlattı — “bazen iyi, en iyinin düşmanıdır.” Bill sonradan, üyelerin birlikte verdiği kararın kendi yol göstermesinin önüne geçtiğini yazdı: “Grup bilinci böyle konuştu. Grup haklıydı, ben haksızdım; metrodaki ses Tanrı’nın sesi değildi.” Ofis hiç kiralanmadı. Gelenek 8, birinin aklına gelen bir fikir değildir. O oturma odasından kalan yara izidir.