Ancak Doğruysa İşe Yarayan Cümle

A.A.’nın Gelenekler üzerine kendi kitapçığı P-43, bir üyenin söyleyebileceği ve dünyada başka kimsenin söyleyemeyeceği cümleyi yazar: “Hayır, sosyal hizmet uzmanı değilim. Seninle konuştuğum için para almıyorum. Bunu yapıyorum çünkü kendim ayık kalmanın en iyi yolu bu.” Ürünün tamamı o cümledir. Mutfak masasının öbür tarafındaki adamı silahsızlandırır ve bunun tek bir nedeni vardır — doğrudur. Bir ücret alın, kelimeleri yine söyleyebilirsiniz. Yalnızca artık doğru değildirler. Büyük Kitap, onları koruyacak bir Gelenek olmadan önce koşulları adlandırdı: yeni adaya ulaşan şey, “ödenecek ücretler, bilenecek baltalar, memnun edilecek insanlar, verilecek derslerin olmaması”dır. Sonra bir satır sonra, bu işi büyütme konusundaki her tartışmayı bitirmesi gereken bulgu: “Hiçbirimiz bu çalışmayı tek uğraşımız haline getirmiyoruz ya da getirsek de daha etkili olacağını düşünmüyoruz.” Yapmamalıyız değil. İşe yaramazdı. Ücretsiz üye, profesyonelin ucuz bir sürümü değildir. O farklı bir araçtır ve ona gücünü veren şey, bir maaş çekinin ortadan kaldıracağı şeyin ta kendisidir. A.A.’nın hizmet ofisleri gerçek işler için insanlara düzgün ücret öder. Ama bir çalışanın o akşam toplantıya götürdüğü yeni gelen söz konusu olduğunda, P-43 ücret konusunda kesindir: “onlara yalnızca kendi süregelen ayıklıklarıyla ödeme yapılır.”