“Yapmalıyız”, “Yapmalısınız” Değil

İkinci Gelenek henüz yokken, A.A.’nın ilk kitabından, kimsenin okurun tepesinde durmaması için mümkün olan her yerde emirler çıkarıldı. 1939’da müsvedde nüshalar görüş için dağıtıldığında, New Jersey, Montclair’daki bir psikiyatrist, Dr. Howard bir eleştiri geri gönderdi: metin “siz” ve “yapmalısınız” ile doluydu. Bill W. hatırladı (A.A. Comes of Age): “Onun fikri her türlü zorlama biçimini kaldırmaktı.” Zorlama, birini mecbur bırakmaktır. Bill önce buna karşı çıktı, sonra pes etti: “doktorun tamamen haklı olduğu gün gibi ortadaydı.” Bu yüzden kitap çoğunlukla “biz” diye konuşur, ne yaptığımızı ve ne bulduğumuzu anlatır ve okuru almakta ya da bırakmakta özgür bırakır. Gelenekler aynı kökten büyüdü. Uzun biçim bir gruba tek bir otorite verir (Büyük Kitap, s. 563): o, “kendini grup bilincimizde ifade eden sevgi dolu bir Tanrı’dır.” Hiçbir üye, başkan ya da eski üye kimsenin üzerinde bir “yapmalısınız” hakkı kazanmaz. Yine de bugün bazı odalarda “mutlaka” her yerde: bir ev grubu edinmelisiniz, doksan toplantı yapmalısınız, her gün yoklama vermelisiniz, yoksa dışarıdasınız. Bunlar emirlerdir ve kitabın kendisi onları düzenlerken çıkarmıştı. Bu akşam deneyin: toplantınızda kaç kez “yapmalısınız” duyduğunuzu sayın ve konuşana bunu söyleme yetkisini kimin verdiğini sorun.