Kim Bizden İyi Bilebilir?

Bir grup, uzun süredir ayık bir üyenin sözünü kendi oylamasının yerine geçirdiğinde İkinci Gelenek’i sessizce çiğner. İş toplantısını düşünün. Biri toplantıyı daha çok kişinin gelebileceği bir geceye taşımayı önerir. Başlar sallanır. Sonra yirmi yıllık adam, bu grubun işleri böyle yapmadığını söyler ve önerge oylamaya bile gitmeden ölür. Kimse ona veto hakkı vermedi. Oda onu teslim etti. Bill W. eskilerin alışkanlığını itiraf etti (A.A. Comes of Age): “Biz yaşlılar çoğu zaman daha uzun deneyimimizi bir tür kazanılmış hak, hatta A.A.’yı süresiz yönetmek için sınırsız bir ruhsat olarak yorumladık.” Kazanılmış hak, sahibi olduğunuza inandığınız haktır. Hatta kendi halefini kendilerinin seçmesi gerektiğini düşündüler, diye yazdı ve sordu: “Bizden iyi kim bilebilir?” Gruplar hayır dedi. Eski üye hakkında şu sonuca vardı: “Bütün deneyimine ve iyi işlerine rağmen, onda yine de hiçbir şey yanılmaz değildi.” Yanılmaz, hata yapması imkânsız demektir. Uzun süreli ayıklık dinlenmeyi hak eder. Kararı hak etmez. Uzun biçim kararı tek bir yere koyar (Büyük Kitap, s. 563): “grup bilincimiz”, yani üyelerin birlikte karar vermesi. Bugün aynı veto, odayı en uzun süredir yöneten kişiye gidiyor; bir üyenin sandalyesinden ya da bir personelin masasından. Bu akşam deneyin: grubunuzun son olarak kıdemli biri hayır dediği için oylamasız neyi bıraktığını sorun.