Yönlendirilir, İtilmez

İlk A.A.’lar alkoliklerin baskıyla bir arada tutulamayacağını erken öğrendi ve bu ders onlara bir dostluğa mal oldu. 1937’ye kadar New York’lu alkolikler, Bill’in ayıldığında katıldığı dini bir hareket olan Oxford Grupları’yla yan yana toplanıyordu. Bill W. yazdı (A.A. Comes of Age): “Ama o yılın sonlarına doğru bu büyük dostlarımızdan çok gönülsüzce ayrıldık.” Neden? Alkolikler yönetilmeye katlanmıyordu. “Onlar her zaman yönlendirilmek zorundaydı, itilmek değil.” Oxford Grupları’nın özel hayatları üzerindeki ekip rehberliğini kabul etmiyorlardı: “Onlar için fazlasıyla otoriterdi.” Otoriter, itaat talep eden demektir. Bill ayrılığın neye mal olduğunu gizlemedi: “Yine de onlara borcumuz o zaman da büyüktü, şimdi de büyüktür; bu yüzden son kopuş çok acı verici oldu.” Yani A.A.’nın birliği hiçbir zaman yukarıdan zorlanan türden olmayacaktı. Uzun biçimin tarif ettiği türden olmak zorundaydı (Büyük Kitap, s. 563): “Adsız Alkolikler’in her üyesi büyük bir bütünün küçük bir parçasından ibarettir.” Kimse bütünün patronu değildir. Bugün itme, A.A. kılığına girmiş program kuralları olarak geri geliyor: yoklama verin, ilerlemenizi bildirin, neyi paylaşacağınız size söylensin. Bu akşam deneyin: odanızdaki birinin, A.A.’nın hiç kimseden istemediği bir şeyi bir üyeye yaptırmaya çalışıp çalışmadığını sorun.